yer deyildir.
***
Sənin köklər haqqında yazdıqların fövqəladə dərəcədə aydındır, yəqin ki, o elə
belədir. Öz aramızdır, Turnauda əsas məsələ əvvəlcə bütün yan kökləri tapmaq və
uzaqlaşdırmaq idi, təkcə əsas kök qalanda isə, hesab etmək olardı ki, iş görülüb
qurtarmışdır, bir balta zərbəsi ilə o kökü də kəs və kənara tulla. İndiyə qədər
qulaqlarımda həmin gurultu səslənir. Ümumiyyətlə, orada onu çıxarmaq çox yaxşı
idi, çünki, o ağac, hamının bildiyi kimi, yeni yerdə yaxşı bitəcəkdi, bundan əlavə o,
hələ ağac da deyildi, yalnız bir körpə idi.
***
Dünən yenidən L. ilə danışdım. Biz ki onun barəsində tam həmfikirik. Müəyyən
şeylər onun xeyrinə işləyir, məsələn, o sənin haqqında danışarkən özünü ələ
almağa çalışır, amma hər halda onun özünün məğzi, mayası yaxşıdır. O mənə nə
danışdı? Onunla iki dəfə rastlaşdım, mahiyyət etibarilə, o hər dəfə eyni bir
tarixçəni çoxlu xırda təfərrüatları ilə danışdı. Başqa birisinin nişanlısı olan qız, onun
son dərəcə narahatlığına baxmadan, yanına gələrək səkkiz-on saat onun yanında
oturur (bir qız səhər onun mənzilində, digəri gecə redaksiyadadır, o, işlərini belə
uyğunlaşdırır) və elan edir ki, o, qıza çox lazımdır və əgər o rədd edərsə,
pəncərədən tullanacaqdır. O, doğrudan da, imtina edir və pəncərəni göstərir.
Qızlar pəncərədən tullanmırlar, amma dəhşətli bir şey baş verir, birisi isterika
içində qışqırır, ikincisi – artıq onun nə etdiyi yadımda deyildir. Əlbəttə ki, hər şeyin
əslində belə olduğunu, yaxud daha pis olduğunu inkar etmirəm, mən ancaq başa
düşmürəm ki, bu niyə belə darıxdırıcıdır.
Onun öz nişanlısı barədə danışdığı hekayətdə bir maraqlı yer vardır. Qızın atası
iki il melanxoniyadan əziyyət çəkirmiş və qız da ona qulluq edirmiş.
Xəstəninotağındakı pəncərəni daim açıq saxlamaq lazım idi, amma aşağıdan maşın
keçəndə onu bir dəqiqəlik örtmək lazım idi, çünki xəstə səs-küyə dözmürdü. Qız da
pəncərəni açıb-örtürmüş. Bu barədə danışarkən L. əlavə elədi: “Təsəvvür
edirsinizmi, sənətşünasın işinə