sonra isə kiçik Rinqdəki bütün bulvar kompleksini dolanaraq yenidən, sol
tərəfdən peyda oldum və tamamilə yeni bir xeyirxah insan kimi dilənçiyə bir
kreyser də verdim, yenidən qaçmağa başladım və bunu on dəfə xoşbəxtcəsinə
təkrar etdim. (Ola bilsin ki, daha az sayda, çünki dilənçi tezliklə səbrini itirərək
məndən uzaqlaşmışdı.) Oradakı hərəkətlərimdən, nəhayət, mən həm mənəvi, həm
də fiziki cəhətdən elə əzab çəkirdim ki, dərhal evə getdim və anam mənə eynilə o
cür on kreyserlik pul verənə qədər ağladım.
Özün görürsən ki, dilənçilərlə mənimki düz gətirmir, amma hər halda
bildirirəm: Opera ətrafındakı hansısa bir dilənçiyə ən kiçik Vyana pulu ilə indiki və
gələcəkdə olacaq bütün varidatımı verməyə hazıram, təki sən yanımda durasan və
mənə sənin yaxınlığını hiss etmək nəsib olsun.
Frans
Çərşənbə axşamı
İndi yazdığım yazıya fasilə verirəm.
Bugünkü iki məktubun, sənin qollarının arasında Vyana mənzərələri kimi elə
fərəhli, elə təbiidir ki, sanki (sanki, sanki, sanki, sanki) meşə ətəklərindəki küləkdir.
Milena, sənin yanında olmaq necə də yaxşıdır!
Bu gün qız bircə söz belə yazmadan, yalnız karandaşla bəzi qeydlər edərək,
sənin məktubunu mənə göndərmişdir. Hər şeydən belə görünürdü ki, o
məktubdan narazıdır; altından xətlər çəkilmiş bütün məktublar kimi onun da
çatışmayan yerləri vardır və mən onlara baxdıqda dərk etdim ki, mənasız və
mümkünsüz bir şey etmişəm – o məktubu səndən tələb etmişəm, səndən üzr
istəyirəm. Ümumiyyətlə, ondan da üzr istəməliyəm ki, məktub necə yazılırsa- yazılsın, onu, əlbəttə, incidəcəkdir. Məsələn, əgər sən yazırsan, həm də çox
hörmətlə yazırsan: “Ponevadz o vas nikdu ani nepsal ani nehovoril78”, bu, yəqin ki,
onu incidib, eynilə bunun əksi də onu incidəcəkdi. Məni bir daha bağışla. Sən
Stasyaya ünvanladığın digər məktubunla, açığını desəm, mənə çox kömək elədin.
Cümə axşamı
Stasyadan gələn yazı çox gözəl idi. Amma demək olmaz ki, o həmin vaxt yazdığı
kimidir, o indi sənin əvəzinə danışır, onunla sənin aranda