a – çox sağ ol, çox sağ ol.
Şənbə
Budur, artıq bu iki məktubu və açıqcanı yarım saatdır ki, oxuyuram (zərf də yaddan
çıxmayıb, təəccüb edirəm ki, niyə məktublar şöbəsinin işçiləri gəlib sənə görə üzr
istəmirlər) və yalnız indi hiss elədim ki, bütün bu müddətdə gülürmüşəm. Dünya
tarixində elə bir imperator tapılarmı ki, o məndən üstün olsun? O öz otağına girir,
orada isə üç məktub vardır, o yalnız onları açmalıdır, – ah işləri ləngidən
barmaqlar! – geri çəkilir və inana bilmir ki, bu xoşbəxtlik ona nəsib olmuşdur.
Yox, mən heç də həmişə gülməmişəm, yük daşımaq barədə mən heç nə
danışmıram, mən, sadəcə, buna inanmıram, lap inansam da təsəvvür edə bilsəm
ki, sən bu cür gözəlsən – yox, o artıq gözəllik deyildir, o, göylərin yanlışlığıdır, lap
həmin “bazar günündə83” olduğu kimidir, mən həmin “cənabı” başa düşürəm (o,
düz eləmişdi, 20 kr. vermiş, 3 kr. qalığı almışdı).84 Amma hər halda mən inana
bilmirəm, əgər bu baş versəydi belə, razıyam ki, o, dəhşətli və möhtəşəm olardı.
Amma sənin heç nə yeməməyin, aclıq çəkməyin (onda bəs məni acmadığım halda
niyə inadla yedizdirirlər?) və sənin gözlərinin altında halqalar vardır (bu artıq
şəkildəki cizgilər deyildir və onlar fotoşəkildən aldığım sevinci yarıbayarı azaldır,
amma yenə də kifayət edir ki, əllərini dönə-dönə, bütün ömrüm boyu öpüm, axı
onda sənin nə vağzalda baqajı götürməyə, nə də onu daşımağa imkanın olmazdı).
Ola bilsin ki, bunu heç vaxt bağışlaya bilməyəcəyəm, yüz il sonra biz öz komamızın
yanında oturanda da buna görə səni məzəmmət edəcəyəm. Bəli, bəli, zarafat
eləmirəm. Bu nə cür ziddiyyətdir, bildirirsən ki, məni sevirsən, daha
doğrusu, mənim tərəfimdə durursan, özün isə mənim acığıma ac qalırsan, burada
artıq pullar vardır, orada da “Ağ xoruz” vardır.
Qızın məktubu haqqında sənin dediklərini istisnalar kimi bağışlayıram, çünki
(məni tajemnik85 adlandırırlar, çünki son üç həftə ərzində mənim məşğul olduğum
iş çox tajemne86 -dir) sən (nəhayət ki!), bəli, sən haqlısan. Amma haqlı