, gəlməyəcəyəm, lakin bu haqda hər dəfə
xatırlatmağınla sanki çılpaq dərimə alov dillərini yaxınlaşdırırsan, artıq alov kiçik
ocağa çevrilib, o səngimir, bir qaydada yanır, yox, bir az da alovlanır.
Sənin aldığın çiçəklərə görə mən çox təəssüf edirəm. O qədər mütəəssir
oldum ki, onun necə çiçəklər olduğunu belə, ayırd edə bilmədim. Onlar, yəqin ki,
sənin otağında qalacaqlar. Doğrudan da, otağındakı şkafın yerində olsaydım,
günün günorta vaxtı çiçəkləri götürüb otaqdan çölə atılardım. Elə beləcə də girişdə
o vaxta qədər durardım ki, onlar solardı. Yox? Bu, yaxşı deyildir. Və bütün bunlar
necə də uzaqdır! Amma sənin qapının dəstəyi bax bu mürəkkəbqabı kimi mənim
gözlərimin qarşısındadır.
Əlbəttə ki, sənin dünənki, yox, srağagünkü teleqramın məndədir, amma o vaxt
çiçəklər hələ canlı idilər. O çiçəklər niyə səni fərəhləndirmişdir? Əgər onlar ən
sevimli çiçəklərindirsə, onda dünyadakı bütün bu cür çiçəklər səni şad etməlidir.
Bəs niyə məhz bu çiçəklər? Amma ola bilsin ki, bu çox çətin sualdır və ona yalnız
şifahi cavab vermək lazımdır. Bəli, amma sən haradasan, Vyanadamı? Bəs bu
Vyana haradadır?
Bu çiçəklərdən ayrıla bilmirəm. Kernrnerştrassah, bu nəsə şəffaf, yuxu,
arzular... Çiçəklər isə realdır, onlarvazadadırlar (sən deyirsən: marne88 və onları
sinənə sıxırsan), onlara toxunmaq olmaz, axı bunlar sənin “ən sevimli” güllərindir.
Amma bir baxın, Milena otaqdan çıxır, mən sizi qapıb həyətə tullayacağam.
Niyə sən kədərlisən? Nə isə baş vermişdirmi? Və sən mənə heç nə
demirsən? Yox, bu mümkün deyil.89
Sən Maks haqqında soruşursan, amma o sənə çoxdan cavab vermişdir,
düzdür, mən onun nə yazdığını bilmirəm, amma bazar günü mənim yanımda
məktubu yola saldı. Bəs mənim bazar günündəki məktubumu aldınmı?
Dünən çox narahat gün idi, zəhlətökən narahat yox, sadəcə narahat – ola
bilsin ki, gələn dəfə o haqda danışacağam. Başlıcası da o idi ki, cibimdə sənin
teleqramın var idi: onlarla birgə gəzmək; bu, tamamilə xüsusi bir hissiyyatdır.
Xüsusi bir insani