n necə?
Cümə
Milena, mənim zirək Milenam, sənin otağın mənim xatirələrimdə dəyişilir. Yazı
stolu və bütün ordakı quruluş əvvəlcə diqqəti cəlb etmirdi, çünki orada iş
qaynayırdı, indi isə iş elə çoxdur ki, mən onu hiss edirəm, o məni inandırır, mən bu
otaqda qızğın atmosferi, sərinliyi və fərəhi dəqiq hiss edirəm. Yalnız şkaf əvvəlki
kimi yöndəmsizdir, qıfıl da bəzən açılmır – eybi yoxdur, düzələr, qapısı titrəyərək
örtülür, xüsusən də sənin “bazar günü”nə aid donunu vermək istəmir. O, çox
vecsiz şkafdır; əgər yeni mənzildə yaşamaq qisməti olarsa, biz onu tullayarıq.
***
Son zamanlar mən yazdığım bir çox şeyə görə təəssüf edirəm, amma sən mənə
hirslənmə. Və xahiş edirəm ki, bunların sənin günahından olduğunu beyninə
salma. (Bunlar sənin günahındırmı?) Daha böyük dərəcədə bu mənim günahımdır;
mən bu barədə necə olsa da, bir dəfə yazacağam.
Cümə, axşam, bir az sonra
Ola bilsin ki, indiki vəziyyətim o qədər də yaxşı deyildir; ola bilsin ki, daha artıq
xoşbəxtliyə, müdafiəyə və tamlığa güvənə bilərəm, – buna tamamilə əmin
olmasam da, xüsusən də burada, Praqada nə cür olursa-olsun, bütövlükdə mənim
üçün yaxşıdır, fərəhlidir, tamamilə layiq olmadığım dərəcədə yaxşıdır, elə yaxşıdır
ki, hətta məni dəhşət bürüyür – əgər bu cür şərait müəyyən qırılmalar olmadan bir
az da davam edərsə, əgər mən hər gün səndən heç olmasa bircə söz ala bilsəm və
hiss etsəm ki, buna görə sən çox da sıxıntı çəkmirsən, ola bilsin ki, bu artıq
kifayətdir, özünə çox əzab vermə; fizikanı isə mən heç başa düşməmişəm (ən yaxşı
halda “alov sütunu”nu bilirəm – bu, fizikadırmı?), vaha svetanı91 da başa
düşmürəm, əminəm, o da məni daha az tanıyır (bu cür nəhəng çəkiyə malik
tərəziyə mənim 55 kiloqramım nə cür təsir edə bilər, o, sadəcə, hiss olunmaz,
yəqin ki, tərəzi heç yerindən belə tərpənməz) və mən burada lap Vyanadakı
kimiyəm, sənin əlin, özün onu çəkənə qədər, mənim əlimdədir.
Verfelin şeirləri portret kimidir, o hamıya o cümlədən də mənə baxır, başlıcası
isə, əlavə