vaxtı keçib, ikincisi, ağrı yaradır, çünki burada bir
haqq qazandırmaq vardır ki, niye şenbe axşamı ve bazar gününün seheri yazdığın
mektublar bu cür kederle doludurlar. Ve üçüncüsü, ola bilsin ki, biz artıq şenbe
günü görüşdük (Bazar ertesi gününün seheri vurduğum üç teleqramın evvelkilerini,
yeqin ki, hele almamısan, ümid edirem ki, üçüncüsü vaxtında gelecekdir).
Atanın mektubu ile elaqedar olan kederini başa düşürem, çünki bur cür uzun,
dehşetli derecede ezablı münasibetlerin her cür yeni ifadesi sende yeniden
üzgünlük yaradır. Bu mektubdan yeni heç bir şey gözlemirem. Atanın mektubunu
oxumadan bele, yeni heç bir şey olmayacağını duyuram. O, semimi ve tirandır,
emindir ki, üreyini temin etmek üçün tiran olmalıdır. Eslinde imzanın ehemiyyeti
çox azdır, o yalnız tiranı temsil edir, axı yuxarıda “lito” ve “strasue
smutne”115 yazılmışdır, bununla da her şey qüvvesini itirir.
Tebii ki, onun ve senin mektubların arasındakı uyğunsuzluq seni qorxudur,
senin mektublarından menim xeberim yoxdur, amma her halda, ağlıma, diger
terefden de, onun qeyri-tebii hazırlığı ve senin “anlaşılmayan” inadkarlığının bir
araya sığmadığı barede fikir de gelir.
Sen cavab barede şübhe edirsen? Daha doğrusu, şübhe edirdin, çünki yazırsan
ki, indi cavabının nece olacağını bilirem. Bu qeribedir. Eger sen cavab vererek
menden soruşsaydın ki, “men ne cavab verdim?”, onda yubatmadan ne cavab
verdiyini deyerdim.
Elbette, bütün şübhelerden uzaq duraraq, atan üçün menimle erin arasında
heç bir ferq yoxdur, zenciler kimi eyni cürük, amma sen bu barede niye deqiq bir
şey deye bilmirsen ve cavab mektubunda niye bu meseleni qabardırsan? Onu
aldatmaq lazımdırmı?
Fikrimce, cavabda yalnız ona deye bileceklerini yaza bilersen, onun başqa
birisini, demek olar ki, görmediyini, gergin şekilde, qelb çırpıntıları ile senin
heyatını izlemesini nezere alaraq bu tonda yazmalısan: “Bütün “teklifler” ve
“bütün sert şertler” menasızdır, Milena öz heyatını yaşayır, o başqa cür

<< 1 ... 120 121 [122] 123 124 ... 202 >>