MERAN-UNTERMAYS, “OTTOBURQ” PANSİONU
Əziz Milena xanım,
Sizə Praqadan, sonra isə Merandan bir neçə sətirlik məktub göndərdim. Cavab
olmadı. Əslində, yazdıqlarıma təcili cavab elə də lazım deyildi, susqunluğunuz,
bildiyimiz kimi, məktub yazmağa rəğbətin olmaması kimi ifadə olunsa da (əgər bu,
doğrudan da, nisbi rifah əlamətidirsə), onda mən tamamilə qane oluram. Amma
ola bilər ki, – elə buna görə də yenidən yazıram – öz sətirlərimdə Sizi hardasa
incitmişəm (belə olan halda, əllərim iradəmin əleyhinə kobudluq edib), yaxud daha
artıq dərəcədə pis hal o ola bilər ki, Sizin yazdığınız kimi, həmin pis dövr yetişmişdir
və yenidən Sizin üçün ağır günlər başlamışdır. Birinci fərziyyə barədə fikir yürüdə
bilmərəm, çünki belə niyyətlər mənə çox yaddır, bütün qalanlar isə bir az həqiqətə
yaxındır. İkincisi barədə falçılıq edə bilmərəm, – axı mən əvvəlcədən necə
müəyyən edə bilərəm? – təkcə bir şeyi soruşmaq istəyirəm: niyə də Siz lap qısa
müddətə Vyanadan getməyəsiniz?
Məgər sizin də başqaları kimi sığınacağınız yoxdur? Bəlkə Bohemadakı
gəzintilər Sizə qüvvə bəxş edəcək? Amma başqa bir səbəbi vardırsa, o mənə
məlum deyildir, Siz Bohemanı istəmirsinizsə, onda daha başqa bir yerə – ola bilsin
ki, lap Merana da getmək pis olmazdı? Siz Meranda olmusunuzmu?
Beləliklə, iki şeydən birini gözləyirəm: ya sonrakı susqunluğu – bu, “Narahat
olmayın, mənim işlərim qaydasındadır” deməkdir; ya da heç olmasa, bir neçə sətir
yazmağınızı.
Qəlbən sizin Kafka
Mən birdən başa düşdüm ki, Sizi, xüsusən də üzünüzü hərtərəfli şəkildə xatırlaya
bilmirəm. Yalnız kafenin çıxışına yönələrkən stolların arasından keçdiyinizi
görürəm. Sizin qamətinizi, Sizin donunuzu – bütün bunları isə görmürəm.
Əziz Milena xanım, Vyanadakı məyusluğun içində siz tərcümə üzərində
çalışırsınız. Bu məni riqqətə gətirir və utandırır. Siz, yəqin ki, artıq Volfdan1 məktub
almısınız, bir müddət əvvəl belə bir məktub barədə o mənə yazmışdı. Hansısa bir
kataloqda “Qatil” novellasını mənim yazdığım