heç neye laqeyd ola bilmir ve
daim onu qurmağa çalışır, bunun haqqında düşünür; o, qerenfil berkidilmiş
şlyapasını çıxarırmı, gün altında, hovuzda uzanırmı, yaxud senin tercüme edeceyin
kitabları yazırmı (o bu işde hamıdan az heyecanlanır, sen ise, yazığım, sevimlim,
günahkarlıq hissine göre öz üzerine çox yük götürmüsen, görürem ki, sen işin
üstüne eyilmisen, boynun açılaraq görünür, senin arxanda dururam, sen ise
qetiyyen heç neden şübhelenmirsen, xahiş edirem ki, dodaqlarımın oraya
toxunuşunu hiss edende qorxma, bu, yalnız kömeksiz mehebbetimdir) – he, Maks
bütün vaxtlar bu haqda düşünmelidir, hetta sene yazanda da!
Ve en qeribesi budur ki, düzgün olaraq ondan müdafie olunarken, eslinde ona
tabe olursan. Yeqin ki, o, menim valideynlerimle birge heyatım barede ve Davos
haqqında sene yazıb. Her şey bele deyildir. Elbette ki, valideynlerle bir yerde
yaşamaq pis şeydir, tekce böyür-böyüre yaşayaraq heyecanlar keçirmek yox, hem
de bu dairede şefqet ve mehebbetle yüklenmek (doğrudan, atama yazdığın
mektubu oxumamısan), sanki milçek kimi yapışqan yerde çapalamaq, amma öz
aramızdır, bunda da xüsusi, aşkar üstünlükler vardır, birisi Marafon yürüşü ile
mübarize aparır, başqası yemek stolu uğrunda, müharibe allahı ve qelebe ilahesi
her yerde hökm sürür. Ona göre de, sadece, mexaniki olaraq köçmeyin menası
yoxdur, xüsusen de evde nahar etmeye davam edirsense – indi bu menim üçün en
yaxşısıdır. Davos haqqında ise növbeti defe danışarıq. Davosdan mene bir şey
lazımdırsa, o da yola düşerken senden alacağım öpüşdür.
Şenbe
Doğrudanmı, men bu cür eziz ve dözümlüyem? Bilmirem, bilmirem; tekce onu
bilirem ki, bu cür teleqramdan bütün bedenim yüngülleşir, amma bu yalnız bir
teleqramdır, uzanmış el deyildir.
Amma o, kederle seslenir, yorğundur – xeste yatağından gelen sese oxşayır.
Bütün bunlar kederlidir. Mektub da gelmeyib, yene de bütöv bir günü mektubsuz
keçireceyem; görünür, her halda senin veziyyetin çox pisdir. Senin bütün günü
yuxarıdakı otaqda (o

<< 1 ... 129 130 [131] 132 133 ... 202 >>