otaqda ki, indi öz otağımdan daha çox orada yaşayıram)
uzanıb qalmadığını, teleqramı özünün verdiyini mene bir kimse deyecekmi?
Bu gece sene göre men qetl töretmişem – ağılsız bir yuxu, axmaq bir gece
keçirdim. Teferrüatlarını gücle xatırlayıram.
***
Her halda mektub geldi. Artıq ondan her şey aydındır. Düzdür, o birilerden de çox
şeyler aydın idi, amma onların açıq yazılmasını istemeye cehd etmemişdim. Öz
aramızdır, meger sen aldada bilersenmi? Hemin açıq alın heç vaxt adamı aldatmaz.
Men Maksı günahlandırmıram. Elbette ki, onun öz mektubunda yazdıqlarının
heç birisi doğru deyildir; heç ne ve heç kes, hetta en yaxşı adam da aramızda
durmamalıdır, mehz buna göre bu gece qetl töretmişdim. Qohumlarım söhbet
zamanı kiminse neyi ise icra etmeyi bacarmadığından danışırlarmış, hansısa bir
qohum sözünün sonunda ironiya ile deyibmiş: “Amma Milena, elbette ki, bacarar”.
Buna göre onu hansısa bir yolla öldürdüm, heyecanlı halda eve qayıtdım, anam
hey dalımca qaçırdı, burada da söhbet ele o cür gedirdi, nehayet, xırıltılı sesle
bağırdım: “Eger kimse Milena haqqında pis bir şey söylese, meselen, atam da olsa,
men onu öldüreceyem, ya da özümü öldüreceyem”. Men bu vaxt yuxudan ayıldım,
amma bu ne ayılma idi, ne de yuxu...
Yeniden men evvelki mektublara qayıdıram, onlar qızın hemin mektubuna
oxşayırdı. Amma axşamkı mektub ne ise, bir az başqa cür idi, seher çağının ağrıları
kimi idi. Ve bir defe gece sen yazmışdın ki, her şey mümkündür, amma seni itire
bileceyim qeyri-mümkündür, eslinde ise yüngül bir toxunuş kifayet eder ki, seni
itirim, belke de bu artıq olmuşdur ve ya olacaqdır.
Her halda, senin bu mektubun bir nefes dermedir, çünki evvelkilerde men diri- diri defn olunmuşdum, çalışırdım ki, sakitce uzanıb qalım, ses elemeyim, çünki
düşünürdüm ki, men belke, doğrudan da, ölüyem.
***
Düzünü desem, bu meni o qeder de narahat elemedi, bunu gözleyirdim, nece
bacarırdımsa, buna tab getirmeye hazırlaşırdım ki, o ne vaxt gelecek; budur, o
geldi, elbette,

<< 1 ... 130 131 [132] 133 134 ... 202 >>