nezer yetirmeyi bacarmadım, artıq onunla bir kelme de
danışmadım, o nezerimce qezebli düşmenim idi, sonda ise mehriban, xoşagelen
qız olaraq qaldı, daim meni küt baxışlarla izleyirdi. Demek istemirem ki,
düşmençiliyimin yegane sebebi bu qızın mehmanxanada etdiyi kiçicik bir çirkin
hereket (boş şeydir, onun haqqında danışmağa deymez), yaxud dediyi kiçicik bir
xoşagelmez söz (boş şeydir, onun haqqında danışmağa deymez) olub, lakin bunlar
hafizeme yazıldı, men derhal başa düşdüm ki, bunu heç vaxt unutmayacağam, eyni
zamanda da zahiren bu iyrenc ve çirkin şeylerin, elbette, qaçılmaz olduğunu başa
düşdüm, yaxud qerara geldim, amma daxilen mehz bu iyrenc ve çirkin şeylerin
dünyada qaçılmaz bir şey olduğunu (bunun kiçik elametleri onun xırda hereketleri
ve qısa sözleri idi) men ağılsız bir gücle mehmanxanaya teref dartılanda başa
düşdüm, yaxud da başa düşdüyümü sandım, çünki bir başqa vaxt men bütün
gücümle oradan qaçardım.
Onda bele idi ve bele de qaldı. Ehtirasım illerdi ki, sakit idi, qefil, yeniden
tamamile aydın olan iyrencliye, nedense yüngülce ikrahdoğuran, ürek bulandıran
çirkinliye cehdden titredi; en yaxşı halda bele, bir az kükürd, bir az da cehennem iyi
veren namelum bir qoxu ifade eden duyğuya ehtiyac hiss eledi. Bu verdişde
menasız, çirkin dünyada menasızca dolaşan, menasızca sürüklenen Ebedi
yehudiden ne ise bezi şeyler var idi.
Amma bezen ele vaxtlar olurdu ki, ehtiras sakit olmayanda – heç bir şey sakit
olmayan vaxtda – her halda, çetin ki, ehtiyac hiss etmirdim, onda heyat yalnız
ümidle yaxşı, sakit ve heyecanlı olurdu (sen bundan yaxşı heyecan tanıyırsanmı?)
Bele vaxtlarda onlar bir qeder davamlı olurdusa, hemişe tenha olurdum.
Heyatımda indi bele dövrdür ve men tenha deyilem. Çünki tekce senin beden
yaxınlığın yox, ele özün de meni sakitleşdirir ve heyecanlandırırsan. Buna göre de
men çirkinliye can atmıram (ilk vaxtlar Meranda olarken açıq niyyetimin eksine
olaraq, gece-gündüz xidmetçi qızı ele keçirmek haqqında planlar

<< 1 ... 135 136 [137] 138 139 ... 202 >>