qarşı xeyirxah olaraq qalın!
F.
Her halda insan – axmaqlıq nümunesidir. Men Tibet haqqında kitab oxuyuram,
Tibet serhedindeki dağlarda olan qesebenin tesvirine çatıram ve birden üreyim
ağırlaşır, Vyanadan bele uzaq olan o kendciyez mene çox yetim, kimsesiz görünür.
Burada men Tibetin Vyanadan uzaqlığını axmaqlıq adlandırıram. Meger
doğrudanmı bele uzaqdır?
CÜME AXŞAMI
Görürsünüzmü, Milena, seherdir, men yellencekde uzanmışam, lütem, bedenimin
yarısı gün altında, yarısı ise kölgededir, axşam, demek olar ki, yatmamışam. Eger
men hey seni düşünüremse, eger men, eynile yazdığınız kimi, “ellere doğru
üzerek” yüngülce başınızın üstünde dövre vururamsa, ele bir dehşet içindeyem ki,
mesum uşaqlar iken (indi artıq bunun ehemiyyeti yoxdur) deyilenlere esasen,
gelecek peyğemberler birden onları çağıran sesi eşidib bu sesin niye bu cür
dehşetli seslendiyini başa düşmeyib – ya qulaqları zeif imiş, ya da sesi çox qüdretli
imiş, amma bu “uşaqlar” başa düşmeyibler ki, ses artıq qelebe çalıb ve önceden
gönderilmiş qorxu vasitesi ile onlarda özüne yer eleyib. Düzdür, bu hele onların
peyğemberlik adı haqqında heç ne demir, axı sesi başqaları da eşidib, amma onlar
buna layiqdirlermi, en layiqli cavab xetrine qetiyyetle “yox” demek lazımdır. Bele
dehşet içinde yata bileremmi, ümumiyyetle. Men belece uzanmışdım ki, her iki
mektubunuz geldi.
Deyesen, bir xüsusiyyetimiz eynidir, Milena: biz ele ürkek ve qorxağıq ki,
bütün mektublarımız bir-birinden ferqlidir, demek olar ki, her biri sonrakından,
xüsusen de cavab mektubundan qorxuruq. Siz ki tebieten bele deyilsiniz, bu,
derhal görünür, men ise, hetta tebieten bu cür olmasam bele, bu artıq tebii hala
keçib ve yalnız ümidsizlik, qezeb ve dehşet hislerinin coşması vaxtı sovuşur.
Bezen mende ele teessürat yaranır ki, bizim üzbeüz iki qapısı olan bir otağımız
var, her birimiz qapı desteyinden yapışmışıq, birimiz kirpiyimizi qırpan kimi, o
birimiz qapı arxasında yox olur ve birinci birce söz deyen kimi, o biri

<< 1 ... 30 31 [32] 33 34 ... 202 >>