operası yazıb. Sanki bu məhəbbətə, bu sevgiyə bir az da şirinlik qatıb. Bu gün hər kəs bu operaya böyük maraqla, sonsuz sevgi ilə tamaşa edir. Neçə əsr bundan əvvəl baş verən bu hadisə, sonu faciə ilə bitən bu məhəbbət illər keçəndən, zamanlar ötəndən sonra mifə və əfsanəyə çevrilərək ürəyimizə, qəlbimizə hopub, yaddaşımızda dərin izlər qoyub.

Dəhşətli 20 Yanvar faciəsində sanki məhəbbətin, sevginin də yaddaşı təzələndi. Bu qanlı və qanlı hadisədə tükürpədici, kədər və qəmlə yüklənmiş “Leyli və Məcnun”a bənzər “Fərizə və İlham” dastanı da yarandı. Başqa qeyrətli oğullar kimi, İlham da müstəqilliyimiz və azadlığımız uğrunda mübarizəyə qoşulmuşdu. Sovet imperiyasının tankları ölkəmizin paytaxtına soxulanda o da yalın əllə sinəsini irəli verənlərdən biri olmuşdu. İmperiya əsgərlərinin atdığı odlu güllələr onun sinəsini deşik-deşik etmişdi. Hamı kimi yaşamaq üçün dünyaya göz açmış İlham şəhid olmuşdu.

Həmin gecə qapıları odlu güllələrlə bərabər qara xəbərlər də döyürdü. İlhamgilin evinə də onun şəhid olması barədə xəbərlər gəlib çatmışdı. Həyat yoldaşının şəhid olduğunu eşidən Fərizə bu acı xəbərdən sarsıldı. Ağlayıb acı göz yaşları axıtsa da, heç yerdə, heç nə ilə özünə təskinlik tapa bilmirdi. Doğulduğu bu həyatda İlhamsız yaşamaq, ömür sürmək istəmirdi. Çünki İlhamı ürəkdən sevmişdi, ona qəlbən, ruhən bağlanmışdı. İlhamın ölümü onun ürəyinə çalın-çarpaz dağlar çəkmişdi. Həyatını bir anlıq da olsa, onsuz təsəvvür edə bilmirdi. İlk olaraq fikrinə gələn bu oldu ki, özünü öldürsün və İlhamla bir məzarda dəfn olunsun. Çox götür-qoy etmədən o biri dünyada İlhama qovuşmaq üçün Fərizə ölümə üsyan elədi və ona qalib gəldi.

Ayrılığa dözmədi. Haqq dünyasında sevgilisi ilə görüşə tələsdi. Yaxınları, qohumları onları bir məzarda dəfn etdilər. Sevgililər əbədi olaraq qovuşdular. Fərizə son arzusuna, son istəyinə çatdı, İlhama qovuşdu. Bax beləcə, qanlı 20 Yanvar faciəsində “Fərizə və İlham” dastanı yarandı. Fərizə və İlham sadiqlik və sədaqətin rəmzinə çevrildilər.