ətrafdakılara baxdı. Amma yenə heç kim onun baxışlarına cavab vermədi.
Kimsə istehza ilə dedi:
- İndiyədək o qədər adamı şalvarsız qoymusan! İndi də növbə sənindi!
Gördü yox, vəziyyət çox ağırdı, canavar sürüsünün arasına düşüb, bunlar onun şalvarını çıxaracaqlar, ondan sonra gərək gedib özünü asa, başladı yalvarmağa:
-Ə, nə danışırsınız? Mən ağsaqqal adamam, hamımız qohum-əqrəbayıq. Çoxunuzun dədəsiylə çörək kəsmişəm.
Drakon sözündən dönənə oxşamırdı:
- Bizim qohum-əqrəbalarımız səninkilər kimi Bakıda kef eləmirlər, səngərlərdə qırılırlar. Çıxart şalvarını!
- Ə, məni də, özünüzü də biabır eləməyin! Ayıbdı! Camaatı üstümüzə güldürməyin! Puldan ötrü adam belə şeylər eləməz. Mən bilməmişəm pulu sən istəyirsən, nə qədər lazımdı uşaq göndərim, gedib gətirsin.
Drakon az qaldı avtomatın lüləsi ilə onun qarnını deşə:
- Çıxart!
-Ə, qeyrətin olsun! Məni dalıağaclı eləmə! Bu şəhərə qan salma!
Drakon:
- Qeyrətsiz sənin nəslindi! - dedi və avtomatın qundağıyla onun sinəsindən vurdu.
At Belində Olan Adam səndərlədi, amma bu dəfə yıxılmadı, özünü tarazlaya bildi:
- Başından yekə qələt eləyirsən, Drakon! Mənim şalvarımı çıxaran hələ anasından olmayıb.
Bu vaxt Drakon onun başının üstündən bir qatar güllə buraxdı.
At Belində Olan Adam elə bildi güllələr ona dəydi. Və güllə dəymiş kimi də geri sıçrayıb yıxıldı.
Drakon avtomatı dirədi onun qarnına və bağırdı:
- Çıxart şalvarını!- sifətində bircə qıça da qan qalmamışdı.
Artıq ölümünü gözünün altına alan
At Belində Olan Adam yapışdı avtomatın lüləsindən:
- At, oğraş! Nəslini şalvarsız qoymasam atama lənət!
Drakon uşaqlara əmr elədi:
- Ə, çıxardın bunun şalvarını!
Uşaqlar düşdülər At Belində Olan Adamın üstünə.
Bayaqdan bir kənarda dayanıb hadisələri izləyən Pələng gördü ki, uşaqlar zorla At Belində Olan Adamın şalvarını çıxarırlar, özünü saxlaya bilmədi. Yeridi irəli, qarğa-quzğuna dönmüş uşaqların hərəsini bir tərəfə itələdi:
- Ə, ayıbdı! Onsuz da ona olan oldu - dedi və yaxınlaşdı Drakona; - Bu, sənin kimi