ölümünün acısı bir tərəfdən, “Aşka sürgün”dəki qızın göz yaşları bir tərəfdən - adamları elə təsirləndirib üzmüşdü ki... Adamın adamlara yazığı gəlir, lap ürəyi ağrıyırdı...
Vaxtilə atdan salıb çayxanadan qovduqları indi yenə at belində idilər.”Yiquli” həsrətində olanlar xarici maşınlarda, cangüdənlərin əhatəsində gəzirdilər. Şəkilləri qəzetlərdən düşmürdü. Ən məşhur müğənnilərdən də məşhur idilər və ilboyu qastrollardaydılar. Böyük-böyük dövlətlərin padşahları ilə oturub-dururdular, qəşəng-qəşəng şəkillər çəkdirirdilər. Tuthatut başlayanda birinin də burnu qanamamışdı, arada onun kimi kasıblarınkı qırılmışdı.
Özünü tamamilə unudulmuş bildiyi halda...
... O adamlar ki, milyonları yediyinə görə həbs olunan, dünənədək demokratiyaya, elə onların da üzünə tüpürən dövlət məmurlarının müdafiə komitələrini yaradırdılar, adlarını siyasi məhbus siyahılarına salıb Avropanın qapılarını sındırırdılar, amma bu uzun illərdə bircə dəfə də onu yadlarına salmamışdılar...
... elçi elçi dalınca düzüldü...
- Bəy...
... Bəy sözündən heç əvvəldən xoşu gəlmirdi. Onu “bəy” deyə müraciət edəndə əsəbləşirdi:
- Ə, nə bəy-bəy salmısınız? Bəyin ya anası bəylə yatar, ya da atası bəy qızıyla. Mənim nə anam bəylə yatıb, nə də atam bəy qızıyla. Kasıb itinin adını Gümüş qoyan kimi hamınız adınızı bəy qoymusunuz. Bəylərin torpağında düşmən tank oynatmaz.
Bir dəfə Bakıdan telefon açmışdılar:
- Bəyin köməkçisidi, Bəy deyir ki...
O da köməkçinin sözünü ağzında qoymuşdu:
- Dostum, bəyin köməkçisi olmur, nökəri olur! - deyib dəstəyi asmışdı...
... - Bəy, bizim partiyaya gəl, bu gün-sabah iqtidarıq...
- Bəy, bu dəqiqə ölkədə iki partiya var, biri YAP-dı, biri də bizimki, başqan müavinlik təklif edir...
- Bəy, Etibar bəy axşam yeməyinə dəvət edir...
- Bəy, Rəsul bəy Nyu-Yorkdan zəng edib səni soruşurdu...
- Bəy, başqan deyir gəlsin Qarabağ Azadlıq Təşkilatını verim ona...
... Bəy, bəy, bəy...
Ev sahibi qorxmağa başlamışdı:
- İncimə, oğul, bəlkə başqa bir ev tapasan? Uçastkovı bütün