bir söz deyən mənim meyitimin üstündən keçməlidir. Sənin meyitin qoruduğun şəhərdə qalmalıydı ey. İkimiz də xəcalət çəkməliyik ki, meyidimiz oralarda qalmayıb. Başımı qaldırıb camaatın üzünə baxa bilmirəm. Elə bilirəm üzümə tüpürəcəklər ki, şəhərin öləndə sən niyə ölmədin. İndi də ölüb yerə girmək əvəzinə durub gəlmisən üstümə, utanıb-qızarmadan mənə də təklif edirsən ki, mən də sənin kimi gedib iti-qurdu qoruyum. Ayıbdı ey! Ondansa gəl gedək boğazımıza bir çatı salaq.
Bu sözlər elçiyə güllə kimi dəymişdi, başını aşağı salıb qıpqırmızı qızarmışdı və bir söz demədən durub getmişdi. Səhər qəzetlər bəyanatını yaymışdılar ki, partiyasından istefa verib.
Səhəri beləcə heç vaxt çıxa bilmədiyi və çıxa bilməyəcəyi fikirlər burulğanında açdı. Geyinib evdən çıxdı. Həbsxanadan çıxandan sonra neçə dəfə istəmişdi bir doğma yerlərə getsin, ürəyi gəlməmişdi. Elçiyə dediyi kimi, qorxmuşdu, qorxmuşdu ki, camaat üzünə tüpürər. Dünyanın Ən Varlı Şəhərinin ölümündə ən böyük günahı özündə görürdü. Neçə ildi çəkə bilmədiyi bu yükün altında əzilirdi. Və onu da bilirdi ki, bu yük onu ömrünün axırına qədər öz altında əzəcək və elə bu yükün altında da öləcək. Onun fikrincə, Komandir çoxdan ölmüşdü, indi yaşayan Komandir deyildi, kimiydi heç özü də bilmirdi.
Çıxanda ev sahibi:
- Hə oğul, nə deyirsən?
- Narahat olma xala, gedirəm rayona, iki-üç günə qayıdıb şey-şüyümü aparacam.
- İncimə, oğul! Özün başa düşürsən də.
- İncimirəm!
Düşdü “Şamaxinka” deyilən yerə, dünya binə olandan rayonlara gedən maşınlar burda müştəri gözləyirdi:
- Yevlağa iki nəfər...
- Gəncəyə, Gəncəyə...
- Göyçaya bir nəfər...
Onu görən kimi müştəri gözləyən maşın sahibləri başına yığışdılar:
- Hara, qardaş?
- Dünyanın Ən Varlı Şəhərinə.
- Hara?!
- Eşitdiyiniz yerə.
Bir-birlərinə baxdılar:
- Bu nə deyir, ə?!
Əynində köhnə əsgər köynəyi olan sütül bir sürücü dedi:
- Əmi, mən o tərəfə gedirəm. Sən, budey bağın içindəki çayxanada çay iç, beş-on dəqiqəyə bir-iki nəfər də tapım gedək.
Çayxanada sakitlik