i oğula yaraşmaz! Vur öldür, amma camaatı biabır eləmə!
Drakon Pələngi bir kənara itələdi:
- Sən nə deyirsən, ə?!
- Deyirəm bəsdi, burax getsin. Kişi kişinin şalvarını çıxarmaz!
Drakon:
- Sən qarışma!- sonra yenə uşaqlara əmr elədi, - İşinizdə olun!
Amma Pələng geri çəkilmədi, yenidən uşaqların qabağını kəsdi. Pələngin onun önündə meydan oxuduğunu görən Drakon bu dəfə özündən çıxdı, onun qolundan yapışıb fırladıb atdı kənara:
- Demədim sən qarışma?
Pələng yıxıldığı yerdən qalxdı, hirsindən dodağını necə dişlədisə qan çənəsi aşağı axdı, dodağının qanını sümürüb tüpürdü yerə, əlinin dalı ilə ağzını sildi və yenidən girdi araya:
- Drakon, dedim burax getsin! Mən sənə əl qaldırmaq istəmirəm.
- Ə, küçük, sən də kişi olmusan?
-Böyüksən, qardaşımsan, cavab qaytarmıram, yoxsa...
Uşaqlar At Belində Olan Adamı unudub girdilər onların arasın:
- Ə, yekə kişisiz,bir oğraşa görə dalaşıb camaatı üstümüzə güldürməyin!
Drakonun başı çönmüşdü, heç nə eşitmək istəmirdi:
- Yaxın duranın anasını ağladaram!- dedi və Pələngi boğazladı, - Yoxsa, nə...
Boğazını Drakonun möhkəm əllərindən qurtarmağa çalışan Pələng day dözmədi:
- Yoxsa mən sənin şalvarını...
- Ə, mənim?!
Drakon Pələngin boğazını buraxdı, istədi onu vura, amma Pələng ondan cəld tərpəndi. Və Drakon həyatında ilk dəfə birinci vuruldu. Gözlənilməz zərbədən özünü itirdi, bir anlıq əli ilə üzünü tutub başını silkələdi və canavar ovunun üstünə atılan kimi atıldı Pələngin üstünə.
Bir az əvvəl az qala şalvarsız qalacaq At Belində Olan Adam artıq özünə gəlmişdi və istehza ilə hər gün səngərdə kürək-kürəyə yatan bu oğulların onun üstündə bir-birlərini necə vəhşicəsinə yumruqlamalarına tamaşa edirdi.
Bütün söyüşlərə baxmayaraq, uşaqlar yenidən onları aralamağa çalışdılar və Drakonun yenidən yeddimərtəbəli söyüşlərini eşitdilər, kimsə dedi:
- Ə, buraxın qırsınlar bir-birlərini.
Üz-gözləri al qanın içindəydi, heç kim can vermək istəmirdi, amma Drakon Pələngi üstələmişdi.
Bu vaxt batalyonun həyətinə bir “UAZ”