ə sevindi ki, Komandir öz şirin yalanıyla bu cavanı sevindirməyindən çox xoş oldu.
- Əmi, mənim atam doğrudan özünü tankın altına atıb?
- Hə, oğul.
- Deyirdilər inanmırdım, indi inandım.
Əsgər Köynəkli Sürücü o qədər xoşbəxt oldu ki - atası özünü tankın altına atmışdı.
- Nə deyirsən, əmi, gözləyim gedək bizə?
- Yox, sən get.
Əsgər Köynəkli Sürücü bir kağıza telefon nömrəsi yazıb verdi Komandirə:
- Əmi, bu mənim telefonumdu. Nə vaxt maşın lazım olsa, zəng elə. Atamın adı haqqı, pul-zad lazım deyil.
- Zəng eləyərəm.
Əsgər Köynəkli Sürücü Komandiri atasını bağrına basırmış kimi bağrına basdı, öpdü və sağollaşıb getdi.
Dünyanın Ən Varlı Şəhərinin beş addımlığında yolun ortasına dərin bir xəndək atmışdılar. Əgər bu xəndək son idisə - bəs niyə xəndəkdən o üzdə qoyun otaranlar, yer əkənlər, ot daşıyanlar heç nə olmamış kimi öz işindəydilər.
Və bir zamanlar dünyanın ən işlək yolunun xəndəkdən o üzünü ot basmışdı. Əlini uzatsa şəhərə çatardı. Amma heç kəs əl uzatsa əlləri çatacaq bu şəhərə bu neçə ildə əl uzatmaq fikrinə düşməmişdi. Neçə iliydi bu şəhərin bir əl məsafəsindəki alaçıqlarda, kərpic daxmalarda vaxtilə paytaxtlarına bayraq sancdıqları nemeslərdən yardım gözləyə-gözləyə, axşamlar da televizorlarda Rodrigesin qayınanasının iztirablarını özlərinə dərd edə-edə, arada da bir qoyun əti yeyə-yeyə yaşamağa alışmışdılar. Və bu alışqanlıq onları elə mütiləşdirmişdi ki, ağıllarına gəlmirdi ki, bir səhər yerlərindən qalxıb heç əl-üzlərini yumadan bu xəndəyi atlayıb əl boyda məsafəni keçə bilərlər, ev-eşiklərinə, qəbristanlıqlarına gedə bilərlər.
Vaxtilə əliyalın ölümə gedən oğulların hamısı qırılıb qurtarıbmı?! Atalar day Drakon əkmirlərmi?! Analar day Pələng doğmurlarmı?!
Atlanıb xəndəyi keçdi. Ot basmış yolla üz tutdu Dünyanın Ən Varlı Şəhərinə. Əlini-qolunu sallayıb gedirdi.
Bir az aralıda qoyun-quzu otaran 13-14 yaşlı bir uşaq onu səslədi:
- Əmi, ay əmi!
- ...
- Əmi! Ay əmi! Əmi!
Dayandı:
- Nədi, ay oğul?
- Əmi, o tərəfə getmə!
- Niyə, oğul?
-