o Meşəbəyini bir də oxu. Can, Meşəbəyi, can xala...
Bir də bu yerlərə gələ biləcəyinə inanmayan şairdən, Meşəbəyinin göz vurduğu xaladan, bir gözü Ağdam, bir gözü Bərdə olan boşboğazdan uzaq olmaq üçün kababxananın lap aşağısındakı çinarın altında dayanıb xörəkpaylayanı çağırdı:
- Oğul, ordan bir stol tap gətir.
Dərhal stol-stul gətirdilər, stolun üstünə səliqəylə süfrə saldılar.
- Nə yeyəcəksiz?
- Hələ bir stəkan çay gətir.
Onun çaydan başqa heç nə sifariş verməməsindən Xörəkpaylayan bərk dilxor oldu, amma diqqətlə ona baxdı.
O isə bu baxışlardan xoşlanmadı:
- Nədi ay oğul, xoşuna gəlmədim?
- Allah eləməsin, dayı. Sizi bir nəfərə oxşatdım.
- Hər kimə oxşadırsansa səhv eləyirsən.
- Bağışlayın.
- Bağışladım.
Xörəkpaylayan getdi, tez də qayıtdı, stolun üstünə çay qoydu, mürəbbə qoydu, limon qoydu və yenə ehtiyatla dedi:
- Dayı, inciməsən bir söz soruşardım.
- Ay oğul, sən nə zircih adamsan, get işinlə məşğul ol.
Aşıqlar özlərini öldürürdülər:
- Bəlkə bu yerlərə bir də gəlmədim...
- Ağdam bir gözümdü, Bərdə bir gözüm...
- Qarabağ, can Qarabağ...
Sağlıq deyənlər özlərini öldürürdülər:
- Gün o gün olsun Şuşada, Cıdır düzündə yeyib-içək...
- Yaxşı dostların sağlığına...
Bir nəfər aşığa ən çox pul verəni duz kimi yalayırdı:
- Sənin sağlığına, Qarabağda səndən qeyrətli oğlan yoxdu...
O da xoşhallanır, forsla o biri stollara baxırdı.
Komandir gördü özünü çox pis hiss edir, çayı itələdi bir kənara, qalxdı ayağa və yendi kababxananın altındakı kəhrizə. Çəkib torpağın ciyərini çıxaran artezian quyuları bütün kəhrizləri qurutsa da Həmidə xanımın vurdurduğu bu kəhrizi quruda bilməmişdi. İmkanlı adamlar artezian quyularının quruda bilmədiyi bu kəhrizdən su daşıtdırırdılar.
Əvvəl-əvvəl ağzını kəhrizin gözünə dayayıb neçə il həsrətini çəkdiyi, az qala dadını unutmaqda olduğu bal kimi sudan içdi. Sonra əl-üzünü möhkəm-möhkəm yudu, amma bu o qədər də ləzzət eləmədi. Soyunub girdi kəhrizin göz yaşı kimi təmiz, bumbuz suyuna. Gözlərini yumdu və