girdi, gəlib saxladı mərəkənin yanında. Bir nəfər cəld maşından düşdü və düşən kimi də bağırdı:
- Ə, nə durub baxırsınız?! Aralayın!
- Komandir! Aralayana ana-bacı söyüşü söyüblər.
- Aralayın, dedim sizə!- dedi Komandir və özü girdi savaşanların arasına.
Komandirin özünün araya girdiyini görən uşaqlar da tökülüb onları birtəhər ayıra bildilər. Amma aralanan kimi də hər ikisi özünü atdı silahlarının üstünə və qaldırdılar bir-birlərinə. Komandir girdi ikisinin də arasına:
- Salın silahları, axmaqlar! Salın, dedim!
Drakon:
- Çəkil, Komandir! Bu küçüyü deşik-deşik edəcəm.
Pələng bağırdı:
- Küçüyün səsi gəlir!
Komandir yapışdı hər ikisinin silahının lüləsindən, dirədi öz böyrünə:
- Onda mənə atın! Atın dana, it uşağı! Atın ürəyiniz soyusun! Niyə atmırsız?!
Drakon:
- Çəkil, Komandir, vallah, ataram!
- At dana, nə durmusan?! At, qoy ermənilər bayram eləsin!
Drakon silahı saldı aşağı və hayqırdı:
- Pələng, ananı ağlar qoymasam qəhbənin oğluyam.
Pələng:
- Baxarıq, kimin anası ağlar qalacaq. Sonacan getməyən elə qəhbənin oğludu.
Komandir:
- Kəsin səsinizi! - sonra uşaqlara əmr elədi;- Alın bunların silahlarını!
Heç kim bu əmri yerinə yetirməyə ürək eləmədi, Drakonun canını almaq olardı, amma silahını yox. O boyda Sovet hökumətinin asıb-kəsən vaxtı Drakon bu şəhərdə açıq-açığına silahla gəzmişdi, heç kəs də ona gözün üstə qaşın var deyə bilməmişdi.
Komandir:
- Əmr eləyirəm!
Pələng könülsüz-könülsüz əmrə tabe oldu və silahı özü verdi, amma Drakon üç-dörd addım geri çəkildi:
- Mənim silahımı alan oğlan hələ anasından doğulmayıb! Yaxın gələnə ataram!
- Ver silahı, dedim!
- Komandir, bu avtomatı mənə sən verməmisən, sən də alasan! Mən bunu maşınımı satıb gedib Tiflisdən almışam.
Komandir əmri yerinə yetirməkdən çəkinən uşaqlara yenidən əmr elədi:
- Alın silahını!
Uşaqlar irəli yeridilər, Drakon bir-iki addım da geri çəkildi və ağzı köpüklənə-köpüklənə dedi:
- Yaxın gələnin...
Komandir:
- Sən Qur’ana and içmisən!
Drakon hər an sıçramağa hazır