u sir-sifətdə görən ana hürkümüş halda soruşdu:
- Buy! Allah məni öldürsün, bu nə sir-sifətdi, ay bala?
- Maşından yıxılmışam.
- Qoy yaralarına dərman sürtüm.
- Lazım deyil, boş şeydi.
- Çörək gətirimmi?
- Yemirəm, it kimi yorulmuşam. Qoy bir az yatım, bir-iki saatdan sonra oyadarsan yeyərəm.
- Onda bir stəkan çay iç, sonra yat,- dedi anası və gedib çay gətirdi; - Deyirlər Musanın anasının ayaqlarını kəsiblər, düzdü?
- Hə, düzdü.
- Yazıqlar. Arvad belə, özləri də ilin-günün bu vaxtı evsiz-eşiksiz qaldı. Evin dağılsın, ay camaatı bu günə salan. Deyirlər, Qarağacıya da bomba düşüb, elədi?
Hər axşam evə gələndə anası sualı sualın dalına calayırdı. Və elə suallar verirdi ki, bu sualların cavabını heç ölkənin başçısı da bilmirdi. Reyqandan başlayıb gedib çıxırdı Turqut Özala, Mütəllibovdan başlayıb Elçibəydə qurtarırdı. Lap axırda da kirvələri Vartanın ölənlərinin goruna söyürdü, görüm bu evdə yediyin çörək burnundan gəlsin.
- Bala, bəs bu türklər niyə gəlmirlər?
- Gəliblər, ay ana, gəliblər!
- Allah, sənə şükür. Bəs qurban olduqlarım hardadı?
- Bakıda dönərxana tikirlər.
- Dönərxana nədi, a bala?
- Dönərxana?! Avtomat zavodu.
- Ayaqlarının altında ölüm! Onlar olmasa, ermənilər çoxdan bizi qırıb qurtarmışdı.
- Mütəllibovnan Elçibəy yenə yola getmir?
- Getmirlər, ay ana, getmirlər. Mütəllibov uruslara işləyir.
- Etibarı buraxdılar?
- Çoxdan buraxıblar.
- Xəlil Rzanı da?
- Onu da buraxıblar.
- Allaha şükür. Camaat danışır ki, bizim katibi çıxarırlar, düzdü?
- Camaatdı da, danışır.
- ...
- ...
Yenə suallar başlamışdı.
- Axı demədin Qarağacıya qrad düşüb, ya yox?
Son günlər Dolu dalbadal bir neçə dəfə Qarağacını döymüşdü, xeyli qəbir dağılmışdı. Tərs kimi də Dolulardan biri də gəlib düz atasının qəbrinə düşmüşdü. Uşaqlarla gedib qəbirləri birtəhər abıra salmışdılar.
- Düşüb.
Anası əllərini dizinə vurub, oturdu çarpayıda:
- Qancıq uşağı, qancıq. Ölüləri də rahat buraxmırlar. Harasına düşüb?
- Qorxma, kənara düşüb.
- Kişinin qəbri