götürmüşük. Uşaqları göndər üç-dörd avtomat verim, bir dənə də yağın içində pulemyot.
- Mən ölüm?!
Komandir:
- Sən niyə ölürsən, ə, ölsün səni istəməyənlər. Bəs Ağ Evdə nə deyirlər?
Başqa yerlərdə Ağ Ev partiya komitələrinin binalarına deyirdilər - bu şəhərdə isə Qonaq evinə. Bakıdan ermənilərin qabağını almaq üçün yox, camaatın başının altına yastıq qoymaq məqsədilə göndərilən bütün yüksək vəzifəlilər də, yaxın, ya uzaq rayonlardan kömək adıyla, əslində yüksək vəzifəlilərə yarınmağa gələn rəhbərlər də bura yığışırdı. Bu Ağ Ev ikinci Mərkəzi Komitəyə çevrilmişdi. Sadəcə olaraq bu ikinci Mərkəzi Komitəni ölkənin Birincisi yox, elə İkincisi idarə eləyirdi. “05” nömrəli maşınların biri girirdi, biri çıxırdı. Alabəzək telefonlar susmurdu. Həyət də həmişə sabahkı toya hazırlaşan bəy evinə oxşayırdı.
Ağ Evin Eşikağası da əlində bir topa açar oturmuşdu pilləkanın yanında, qabağında da pürrəngi çay, elə yorğun-arğın bir görkəmi vardı ki, sanki ölkənin bütün problemlərindən bu sorumluydu.
- Ağcabədidən turac göndəriblər, neyləyək?
- Verin aşağıda arvadlar təmizləsinlər.
- Şəmkirdən konyak göndəriblər.
- Ay uşaq, qoyun zirzəmiyə.
- Salyandan gəlmişəm, katib ikra göndərib.
- Qalxın, qoyun soyuducuya.
- Bu cəmdəkləri neyləyək?
- Ə, nə bilim neynəyəsiniz, verin aşpaza da.
Eşikağası da hərdən bir vaxt tapıb təzə “06”-sında çayxanaya da gəlirdi, topa açar da əlindən düşməzdi:
- Vallah, yorulmuşam. Billah, yorulmuşam. Hər şey tökülüb mənim üstümə, mən yetim neyləyim? O gün Polyaniçkoya da deyirəm, Viktor Petroviç, Allahınız olsun, heç olmazsa mənə bir həftə vaxt verin dincəlim. Deyir nə danışırsan, sən olmasan biz batarıq.
Lotular da sözlərindən qalmırdılar:
- Doğrudan da, sənin işin çox çətindi. Biri vedrə istəyir, biri qorşok, biri sabun.
Həyət qazan kimi qaynayırdı. Kənardan baxana elə gəlirdi ki, hökumətin başbilənləri bu qaynar qazanda Qarabağ məsələsini həll edirlər.
Bura həm də dünyada nə baş verdiyindən xəbərsiz camaatın dünyadan xəbər tutma yeriydi.