, sizə yox. Nazir əmr verər, mən də vəzifəmi əmrdə göstərilən şəxsə təhvil verərəm.
- Eybi yox, mən elə indi nazirlə danışaram. Çiyninə bir avtomat verib səni göndərər Stepanakertə, gedib Kərkicahanda uçastkovı işləyərsən.
Rəis:
- Dedim ki, mən hərbçiyəm. Nazir əmr eləsə sıravi milis işçisi kimi də bu dövlətə qulluq eləməyə borcluyam və hazıram. İndi gedə bilərəm?
- Gedə bilərsən!
Rəis bu dəfə hərbi salam vermədi, üzünü bir az əvvəl onu müdafiə edənlərə dedi:
- İkinizə də təşəkkür edirəm. Məni müdafiə etdiyinizə görə yox, belə nakişilərin arasında kişiliyinizi qoruya bildiyinizə görə.
Və çevrilib otaqdan çıxdı, çıxanda da qapının ağzında əmrə müntəzir dayanmış At Belində Olan Adama dedi:
- Sənin bu şəhərdən qazandıqlarını burnunun iki deşiyindən tökmək mənə borc olsun.
***
Anası Pələngi oyatmaq üçün əlini bir balaca ona toxundurmuşdu ki, uşaq yerindən necə dik atıldısa, yazıq arvad qorxdu:
- Bissimillah! Bissimillah!
Hövlnak qalxan Pələng:
- Nə oldu? Qrad başladı?
- Yox, ay bala, səni çöldə çağırırlar.
Ağlına birinci o gəldi ki, yəqin Drakondu, haqq-hesab çəkməyə gəlib, rəngi qaçdı.
- A bala, sənnən deyiləm?!
- Kimdi?
- Rəhmətlik dədəngilin buxaltiridi.
Toxtadı, keçdi yan otağa, hər ehtimala qarşı Rəşid Behbudovun bağışladığı xəncəri pencəyinin altından qurşadı belinə və çıxdı darvazaya.
- Qonşu, gecə vaxtı xeyir ola?
- Xeyir olar, inşallah.Bir gedək bizə, sözüm var.
- Burda deyə bilməzsən?
- Hər halda ev yaxşıdı.
- Gedək deyirsən gedək də.
İçəri girəndə gördü ki, At Belində Olan Adam yayxanıb divana, qarşısında da bir stəkan çay, televizora baxır, televizorda vurhavur konsert gedirdi.
Uşaq vaxtı televiziyada Livanı göstərəndə dəli olurdu: bir tərəfdə kəndlər, şəhərlər yanır, millət qırılır, bir tərəfdə də restoranlar, barlar, göbək rəqsləri. Uşaq ağlıyla fikirləşirdi ki, bu necə dövlətdi, bu necə millətdi, belə də müharibə eləmək olar?
Onun üçün, elə hamı üçün müharibə deyilən şey Böyük Vətən Müharibəsi idi - kinolarda gördükləri,