kitablarda oxuduqları, atalarının-babalarının vuruşduqları, qırıldıqları müharibə. Uşaqlı-böyüklü hamının ayağa qalxıb düşmənlə döyüşdüyü müharibə. Bütün ölkənin “Hər şey cəbhə üçün, hər şey Vətən üçün” dediyi müharibə. Və uşaq ağlıyla fikirləşirdi ki, bəs bu livanlılar niyə demirlər: “Hər şey Vətən üçün! Hər şey cəbhə üçün!” Və heç cür nə onun, nə də kimsənin ağlına gələ bilməzdi, heç yatsalar yuxularına da girməzdi ki, bu televiziyada gördüklərini haçansa həyatda da görəcəklər və yaşadıqları ölkə elə Livan kimi olacaq. Millətin bir parası qırılacaq, millətin o biri parası isə öz kefində, öz damağında! Və uşaq vaxtı televizorda gördüyü Livan hətta bu ölkənin yanında muştuluq olacaq.
İndi At Belində Olan Adam yayxanmışdı divana, qarşısında bir stəkan çay və ləzzətlə bu millətin olmayan televiziyasında bu millətdən olmayanların vur-çatlasınına tamaşa edirdi.
İstədi elə qapıdan geri qayıtsın, çevrilib qonşuya baxdı, gördü qonşu əlini atıb boğazına, qayıtmadı.
At Belində Olan Adam dərhal hiss elədi ki, Pələng bu görüşdən xoşlanmadı. Qalxdı ayağa, televizoru söndürdü, amma Pələngə yaxınlaşıb əl uzatmağa qorxdu, əli göydə qala bilərdi, bu da işləri korlayardı:
- Axşamın xeyir. Gəl otur, qardaş.
Amma Pələng oturmadı:
- Xeyirdimi?
- Gəl, gəl otur. Kişisən, kişi oğlusan. Rəhmətlik atanın da xətrini çox istəyirdim. Gözəl insanıydı. Neçə il bir yerdə işlədik, çox çörək yemişdik. Gəl, gəl otur.
Pələng atasının adını eşidəndə bir az yumşaldı və könülsüz-könülsüz keçib oturdu.
At Belində Olan Adam Baş Mühasibə dedi:
- Bizi tək burax.
Otaqda ikisi qaldı.
- Əvvəla, sənə təşəkkür edirəm, məni böyük bir biabırçılıqdan qurtardın. Ömrü boyu özüm də, balalarım da sənə borcludu.
- Nə sən, nə də balaların mənə heç nə borclu deyil.
- Yox, borcluyuq! Mənə görə özünü Drakon kimi bir əjdahanın ağzına atdın.
Pələngin söhbətə qulaq asmağa heç həvəsi yox idi. Həm də postda qaldığı iki günün yuxusu gözündən tökülürdü:
- Rəis, - bu şəhərdə vəzifəlilərə rəis deyirdilər, -