Darvazanı xeyli döydü:
- Ay dədəm vay, bunlar nə bərk yatıblar, ə!
Nəhayət, Musanın Xalası Ərinin yuxulu səsi gəldi:
- Ay kimsən?!
- Mənəm, Pələngdi.
Darvaza açıldı, Musanın Xalası Əri gecənin bu gözü Pələngi görəndə elə bildi Bakıdan bəd xəbər gəlib, salamsız-kəlamsız soruşdu:
- Arvad keçinib?
- Yox, salamatdı. Musa qardaşına xəbər göndərib, ona görə gəlmişəm.
- Gəl içəri.
- Sağ ol, tələsirəm. Zəhmət olmasa çağır.
Səsə Musanın Qardaşı da artırmaya çıxmışdı, Pələngi görüb düşdü darvazaya tərəf, çatan kimi o da soruşdu:
- Arvad keçindi?
Pələng girdi onun qoluna:
- Ə, loxəbər özünüzsünüz. Bir bəri dur görüm. Dayı, sən bizi bağışla.
Musanın Xalasının Əri:
- Allah bağışlasın!- deyib girdi həyətə.
Pələng cibindən iki dəstə pul çıxartdı və uzatdı Musanın Qardaşına:
- Ala bunları.
O da Pələngin anası kimi ömründə ilk dəfəydi bu qədər pul görürdü, təəccüblə soruşdu:
- Bunlar nədi, ə?
- Korsan? Görmürsən puldu?!
- Görürəm ey puldu, deyirəm nədi?
- Bakıdan Musanın dostları göndərib.
- Ə, nə səfeh-səfeh danışırsan. Musa dünən o boyda Bakıda dərman almağa əlli manat pul tapmayıb. Nə dost, hansı dost?! Musanın dostunun biri sənsən, acından günorta durursan.
Pələng əsəbləşdi:
- Ə, nə zəhləmi tökürsən?! Dostları olmasın, yaxşı oğlanlar olsun. Götür get evinizi tikdir, arvaddan da narahat olma. Bu gün Musaya pul göndərmişik. Nə gözünü döyürsən, ala dana!- dedi və pulları basdı onun cibinə.
- Nə deyirəm, vallah, kim göndəribsə, Allah balasını saxlasın. Pələng, eşitdim bu gün Drakonla dalaşmısan?
- Boş şeydi, bir balaca dilləşmişik.
Musanın Qardaşı başını buladı:
- Necə dilləşməyiniz üz-gözündən görünür. Boş şey deyil, söz Drakonun ağzından çıxıbsa, səni atacaq. Deyirəm, bəlkə sabah gedək Seyid Lazım Ağanın yanına.
Bu camaat üçün Seyid Lazım Ağanın sözü “Qur’an” ayəsi kimiydi, heç kim keçə bilməzdi. Camaat Ağanın şəkillərini ciblərində gəzdirir, maşınlarının ön şüşəsinə yapışdırır, evlərinin ən görkəmli yerlərindən asırdı. Üzündən nur yağan Ağa adətən