dedi Komandir, sonra üzünü tutdu uşaqlara:- Qatır tankı göndərib. Uşaqlara deyin, ürəklənsinlər.
- Qatır tankı göndərib...
- Qatır tankı göndərib...
- Vanya gəlir...
Drakon özünün tanıdığı cığırlarla ermənilərin arxasına keçirdi. Yuxarı dırmaşdıqca nəfəsi çatmırdı. Hər dəfə döyüşə girəndə özünə söyürdü: “Nə bilim bu oğraş müharibə düşəcək, yoxsa nə içərdim, nə də çəkərdim”. Cavanların əlində siqaret görən kimi alıb atardı:
- Mən çəkib ağ günə çıxmışam!
Yenə özünə söyə-söyə üzüyuxarı dırmaşırdı. Birdən hiss elədi ki, arxadan kimsə gəlir, girdi ağacların birinin arxasına, bıçağına çıxartdı - bu vaxt Pələng ləhləyə-ləhləyə cığırda göründü, çiynində də qumbaraatan, Drakon duruxdu.
- Ə, sən hara gəlirsən?
Pələng:
- Səni tək buraxa bilərdim?! Beempeni qranatla partlatmaq çox çətindi. Bunu görürən?- deyə çiynindəki qumbaraatanı göstərdi.
- Bunu hardan aldın?
- Almadım, meşədən tapdım. Bizimkilər qaçanda atıbmış. Heyf ki, bir atımlıqdı.
- Qorxmursan səni ataram?
- Yox.
- Niyə?
- Əlin qalxmaz!
- Yaxşı, getdik. Bunu sonra ayırd eləyərik.
Döyüş çox ağır gedirdi. Komandir tez-tez uşaqlara xəbər göndərirdi:
- Qeyrətinizə qurban olum! Möhkəm dayanın! Arxamızda ana-bacılarımızdı!
Amma Qeyrət bədbəxt oğlu bədbəxt neyləsin! Qeyrətin gücü pulemyotun, avtomatın güllələri qarşısında çox aciz idi. Qeyrət nə qədər özünü öldürürdü, gücü BMP-nin gücünə çatmırdı. Qeyrətin gücü sinəsi ilə o güllənin, o mərminin qarşısına sipər olmağa çatırdı, bu torpağın yolund ölməyə çatırdı və ölürdü. Və qeyrət sinəsini gərmişdi düşmən gülləsinin qabağına.
Adətən kinolarda “ura” eləyib alman pulemyotunun qabağına atılmaq olurdu, amma bu Kinoda “ura” eləyib erməni pulemyotunun qabağına atılmaq olmurdu. Çünki o kinolarda rejissorlar “ura” eləyənin tərəfindəydilər, bu Kinoda pulemyot atanların. Yüksəkliyə yaxın düşmək mümkün deyildi. Yerdən baş qaldıran yerində vurulurdu. Beempe də öz işindəydi, qəfil çıxır, köməyə gələn texnikalardan birini vurur və yenə gizlənirdi. O biri texnikalar