i yanırdı:
- Su istəyirəm.
Yaxınlıqda bulaq vardı və şəhərdə istidən təntiyəndə pendir-çörəkdən, yemiş-qarpızdan götürüb özlərini verirdilər bu bulağın başına. Yemiş-qarpızı, arağı doldurardılar bu bulağın buz kimi suyuna. Babat vurandan sonra bulağın gözündən beş daş götürməyə mərc çəkərdilər, hələ ki, o mərci hər oğul udammırdı, əlləri necə keyiyirdisə...
Bir də görürdün kiminsə maşınının mühərriki qızdırıb yolda qalıb. Belələrinə zarafatla deyərdilər:
- Ə, qardaş, özünü ver Gülablıya, Soyuqbulağın suyundan doldur, canın qurtarsın. Bax biz doldurmuşuq, neçə ildi maşınımız qızdırmır.
- Bu saat gətirirəm. - deyə Drakon getdi bulağa.
Ağzını bulağın gözünə dirəyib doyunca içdi, başının tükü də, ayaq barmaqları da suyu hiss elədi. Sonra papağını su ilə doldurub qayıtdı. Pələngin sifətində qan qalmamışdı. Sudan onun sir-sifətinə, sinəsinə çilədi, dodaqlarını islatdı, amma içməyə vermədi.
Pələng yalvardı:
- Ver içim, onsuz da ölürəm.
Drakon artıq onun üz-gözünə qonmuş ölümü görürdü. Və onu da görürdü ki, Pələngi ölümün pəncəsindən qopara bilməyəcək. Pələngin başını bir az qaldırdı və suyu ehtiyatla ona içirtməyə başladı:
- İç!
Pələng suyu qurtum-qurtum içdi, sonra get-gedə sönən bir səslə dedi:
- Qalanını da tök başıma.
Drakon qalan suyu da tökdü onun başına, əslində elə bir şey də qalmamışdı.
- Həəə... Məni bağışla, Drakon, sənə əl qaldırdım. Drakon, anama deyərsən Rəşid Behbudovun papağını da, xəncərini də versin sənə. Sən də onu mənim adımdan oğluna bağışlayarsan.
- İnşallah, sən özün bağışlayarsan.
- Drakon,- udqundu, sanki dilçəyində ilişib qalmış son sözləri dartıb çıxarırdı;- Heyf... Drakon...
- Can Drakon!
- Mən qız görmədim ey...
Drakon onun başını bərk-bərk sıxdı sinəsinə, amma bu dəfə dözə bilmədi, bayaq boğazından qaytardığı fınxırtını bu dəfə saxlamağa gücü yetmədi, hönkürdü...
Və elə hönkürdü ki, göz yaşından bütün heyfini aldı.
Amma Pələng nə bu fınxırtını eşitdi, nə də Drakonun göz yaşlarını gördü...
... Pələng Şuşadaydı...
Drakon