qocaldırdı. Bextleri getirib onlara deymeyen gülleler ruhlarına, sevgilerine deyirdi, arzularına deyirdi. Ve özleri de bilmeden sevgileri de ölmüşdü, arzuları da, ruhları da. Birce sabaha olan ümidleri ölmemişdi, o ümidli sabahları ölümden qurtarmaq uğrunda vuruşurdular. Her döyüşden salamat çıxmalarını qenimet bilirdiler. Deyirdiler, ne yaşayırıq, nefe yaşayırıq. Her gün nefe yaşayan, dünyada sabaha ümidinden ve elindeki silahdan başqa heç neyi qalmayan bu cavanın silahını elinden almaq çox ağır idi. Bu qocalmış cavan geceler qız qucaqlayıb yatmırdı, silahını qucaqlayıb yatırdı. Könlünü almaq üçün elini atıb Pelengin saçından yapışdı ve mehribancasına dedi:
- Yaxşı! Sabah baxarıq! İndi ayrı bir meseleni hell ele. Hekim ne qeder pul istemişdi?
- Min manat.
Komandir cibindeki pulları çıxarıb saydı, altmış beş manat idi, on beşini qaytarıb qoydu cibine, ellisini verdi Pelenge:
- Ala bunu, özümüzünkülere de de, kimde ne var yığsınlar, gönderin. Ele verin o jurnalist aparsın.
Komandir özümüzünküler deyende şeher uşaqlarını nezerde tuturdu. Şeher uşaqları müharibe başlayanadek heç de at belinde olanlardan pis yaşamırdılar. Evleri-eşikleri, maşınları. Kiminin çayxanası vardı, kiminin mağazası, kiminin de restoranı. Çayxanası, dükanı olmayanların da hardan, nece qazandığı ile maraqlanmaq da ayıb sayılırdı. Özlerini oda-köze vurub qeşeng qazanmağı da bacarırdılar, qeşeng yaşamağı da. Çoxu alver ile meşğul idi. Moskvadan vurub Kiyevden çıxırdılar, Kiyevden vurub Riqadan. Son zamanlar ellerini Polşaya da uzatmışdılar. Dünyanın malını daşıyırdılar bu şehere. Hetta Moskvada tapılmayan şeyler de bu şeherin bazarında tapılardı. Söz gezirdi ki, Dünyanın Bu En Varlı Şeherinin bazarında atom bombası da satılır.
Uşaqlar da zarafatla deyirdiler:
- Bombamız var ey, müşterisi olmadığından üze çıxarmırıq.
Amma müharibe her şeyi alt-üst eledi. Day pul qazanmaq haqqında düşünen yox idi, day restoranlarda şampan partlatmırdılar, day kimse Moskvadan getirdiyi “Mersedes”le

<< 1 ... 20 21 [22] 23 24 ... 119 >>