qezetler de yazırdı ki, ne vaxtsa bura muzeye çevrilecek. Burda yatan meşhur adamları balaca bir millet nece yetişdire bilmişdi, möcüzeydi. Tekce son yüz ilde bu divarlar neçe-neçe padşah görmüşdü - Stalini görmüşdü, Nerimanovu, Memmed Emini, Bağırovu, Elçibeyi görmüşdü.
Bu divarlarla dünyanın en meşhur şairleri, bestekarları, yazıçıları derdleşmişdi. Bu divarlara öyreşe bilmeyen, bu divarlarla dil tapmayan Salman Mümtazı, Müşfiqi, Ehmed Cavadı ele bu divarların arasındaca güllelemişdiler. Azerbaycan Türk Cümhuriyyetini quranları da bu divarların arasında edam elemişdiler, onu dağıdanları da...
... Ayna Sultanovanın saçlarını dibden qırxmışdılar, sir-sifetinde bir sağ-islahat yox idi, elleri stulun arxasında bağlanmışdı, ayaqları da stulun qıçlarına. O qeder ezab vermişdiler ki, artıq heç bir ağrını hiss etmirdi, bütün yaddaşını itirmişdi, özünün kimliyini de unutmuşdu. Qarşısında onun kimi işgencelere meruz qalan, onun kimi stula bağlanan adamın da eri Hemid Sultanov olduğunu da bilmirdi.
Prometey kimi her gün qarğa-quzğunlar üreyini söküb çıxarır, didim-didim didişdirirdiler...
...Ezrayılın elindeki alma artıq çürümüşdü, iyi-filan da qalmamışdı. Tanrının Ayna Sultanovaya verdiyi ömüre hele çox vardı. Ezrayıl bura Hemid Sultanovun canını almağa gelmişdi. Amma Tanrının yaratdığı bir yaradana verilen zülme, işgenceye döze bilmediyinden neye geldiyini unutmuşdu, Hemid Sultanov artıq Tanrının verdiyi ömürden çox yaşayırdı. Ezrayıl Ayna Sultanovanı xilas etmek isteyirdi, Ezrayıl olsa da bu qadının çekdiyi ezablara tab getirmirdi, Tanrının yazdığı ömürü kesmeye cesaret etmirdi. Sadece olaraq bir selahiyyetinden istifade edib bu yaradılan yaradanın bütün hisslerini almışdı ki, bu işgencelere döze bilsin, nece ki, vaxtile Prometeye de bele bir yaxşılıq etmişdi.
Hemid Sultanov bütün işgencelere dözürdü, amma gözünün qabağında namusunun bele tehqir olunmasına dözemmirdi, ölmek isteyirdi, öle bilmirdi. Gördüyü bu vehşetden dehşete gelmiş Ezrayıl Tanrının Hemid

<< 1 ... 92 93 [94] 95 96 ... 119 >>