Pek de umurumda değil ".
"Ben de pek umursamam".
"Eeesöyle bakalım, beni aramaya nasıl karar verdin?"
"Yasen, sen beni niye aradın?"
"Önce ben sordum".
"Çünkü seni daha iyi tanımak istedim, çünkü seninle bi-raz zaman geçirelim istedim".
Sessizlik.
"Şimdi sıra sende".
"Aynen. Önceden söylediğim gibi gerçi, bir bağlantımvar ama".
"Ben bu türden bağlantılara pek inanmam zaten. İnsanla-rın birbirlerine güvenleri sarsıldığında aynı
şekilde devametmiyor".
"Yarın sabah buluşalım mı, ne dersin?
"Olmaz, okul var. Cuma sabahına ne dersin, o gün okul-da direniş var. Nerede?"
"Saat 10:30’da üniversite yemekhanesinin önünde". "Tamam, orada olacağım"."Tamam o zaman,
cumaya görüşmek üzere"."Cumaya... Öptüm’*.
14 Ekim 2OOI17:30
Her zamanki gibi yine kararlaştırılan buluşma saatinden çok önce gelmiştim. Hava dört gündür aynı,
inanılmaz bir tekdü-zelikte.
Yemekhaneden çevreye sarımsak kokulan yayılıyordu.Benim beklediğim yerden kadın aşçıların
tencere tava gürül-tüleri ve bir çalışma arkadaşlarının arkasından söyledikleriduyuluyordu. Önümden bana
göz kırparak birkaç erkek öğ-renci geçti, bengörmemezlikten geldim. Kendi düşüncele- rimden çok aşçı
kadınların söyledikleriyle ilgileniyordum.Sakindim, kesinlikle sinirli değildim, kendimi dış dünyanın
dalgalanmasına koyuvermiştim ve kendi kendimle ilgilen-miyordum.
San arabasıyla geldi. Koskoca bir atkıyla, yalnızca göz-lüklerini dışarıda bırakacak biçimde abartıyla
sarıp sarma-lanmıştı.
"Tanınmamak için... Ne yapalım, biliyorsunya kız arka-daşım... Yan yollardan gideceğiz, yol biraz
uzayacak amahiç değilse risk almayız," dedi arabaya bindiğimde.
Arabanın penceresini kırmak istercesine sert yağan yağ-murun çıkarttığı gürültüyü dinliyordum.
Gitmekte olduğu-muz yer, şehrin dışında,Etna eteklerindeki yazlık evleriydi.
Ağaçların kuru ve kahverengi dalları bulutlu gökyüzünüufak yaralar açarcasına parçalaraayırmıştı . Kuş
sürüleri, da-ha sıcak bölgelere ulaşma telaşıyla yoğun yağmurun altındagüçlükle uçmaya