YAZAR:GÜNEL
Möcüzəli Talehim
37-ci bölüm

Hər kəs xəbəri eşidər-eşitməz Heydərgilin evinə yollanmışdı. Anar hələ də olayın şokundan özünə gələ bilmirdi.Dünən yanında olan, onu bağrına basan anası indi həyatda yox idi..Bir gecənin içində itirmişdilər onu. Səhərə yaxın vəziyyəti pisləşdiyindən Heydər əl-ayağa düşüb həkim çağırmışdı amma 1 saatın içində qadın həyata gözlərini yummuşdu..Bir insan üçün ana itkisi çox ağırdır, sənə həyat verən; böyüdüb boya-başa çatdıran qadını itirməyin acısı heç bir sözlə ifadə edilə bilməz..Çökmüşdü Anar, sanki həyatla bağlantısını kəsmişdi. Bu onun ikinci ən böyük itkisi idi..Medya nümayəndələri və uzaqdan gələn qohum-tanışlar başsağlığı verməyə gəlmişdilər.Heydərdə güclə ayaqda dururdu, neçə il bir yastığa baş qoyduğu ömür-gün yoldaşını itirmişdi. Ayan və Həlimə gələn qonaqları qarşılayır, yas işlərinə yardım edirlər. Xadimələr hər şeyi həll etsələrdə onlar öz üstlərinə düşən son vəzifəni yerinə yetirməyə çalışırdılar.Ayan qəfildən Anarın yoxluğunu hiss edir, onun yanında olmalıydı,dəstək çıxmalıydı. Sevdiyi qadın olaraq acısını paylaşmalıydı. Bayaqdan yanına getmək istəsə də qonaqların əlindən tərpənə bilmirdi.
Ayan"Ana; mən gedim Anara baxım.Onu tək qoymaq istəmirəm"
Həlimə"Get qızım; yoldaşına dəstək çıx"
Anarın harda olduğunu bilməsə do yuxarı çıxaraq otaqları yoxlayır. Yan otaqdan ,aralı qapıdan gələn hıcqırıq səslərini eşidib duruxsayır. Asta addımlarla yaxınlaşaraq içəri nəzər salır.Gördüyü mənzərə ürəyini paramparça edir. Anar Samirənin yastığını qucaqlayaraq qoxusunu içinə çəkib hönkürürdü..Ayan ilk dəfəydi ki,sevdiyi adamı bu qədər aciz vəziyyətdə görürdü. Asta addımlarla ona yaxınlaşıb əlini çiyninə qoyur. Anar nəmli gözləriylə geriyə çevrilib Ayanı gördükdə sanki bir himə bənd imiş kimi ayağa qalxır; ona bəmbərk sarılaraq daha da şiddətli ağlayır.Hal-hazırda ona tək lazım olan şey güvəndiyi birinin, qadınının ağuşu idi..Ayanda onunla birlikdə ağlayıb təsəlli verməyə çalışırdı ancaq nə desədə boşaydı;