ı sinəsinə dayayıb saçlarını oxşayır. Nə desəydidə fayda etməzdi bilirdi.Bu səbəbdən susaraq dəstək çıxmağa çalışırdı.
Həlimə"Bi-bizim uşağımız ol-olmurdu..Neçə il gözlədik ancaq Allah bizə övlad bəxş etmirdi..Sonda kimsəsizlər evinə getdik, hansısa uşağı övladlıq etmək üçün...Hamısı 5-6 yaş uşaqlar idi, o qədər məsum idilər ki..Qəfil gözümüz qıraqda oturub səssizcə hıcqıran 2 yaşlı uşağa doğru yönəldi, Ayanım, gözəl qızım "
Rüstəm"Səni öz övladımız qədər sevdik, heç nəyini əskik etmədik. Xəstələndin gecələri başında gözlədik..Sən, sən bizim qızımızsan..Gerçək ailənin kimliyi haqqında bilgi yox idi yetimxanada"
Ayan acı-acı gülümsəyərək ayağa qalxır. "Necədə xoşbəxt insanam ilahi. Bu gün yoldaşım anasını itirdi deyə təsəlli edirdim məgərsə o məndən xoşbəxt imiş, çünki mən eyni gündə həm anamı həm də atamı itirdim"
Daha sonra cəld addımlarla evdən çıxıb qaçmağa başlayır. Hara və niyə getdiyini bilmədən...Yağan şiddətli yağış və göz yaşları bir-birinə qarışırdı.Bu yağış belə onun ürəyinin yanğısını söndürə bilmirdi.Anar onun arxasından gedərək güclə maşına mindirir..
İndi isə çarpayının kənarında büzüşərək başından keçənləri düşünüb dəlilər kimi gah gülür gahda ağlayırdı.Rüstəmgil həmin hadisədən sonra dəfələrlə evə gəlib danışmaq istəsələrdə Ayan otağından çıxmır, onlarla görüşmək istəmədiyini bildirirdi.
Anar əlində yeməklə çarəsicə yenidən qapıda dayanmışdı. Bir neçə dəfə qapını döysədə səs verən yox idi. Ayanın özünə zərər verə biləcəyindən qorxurdu "Ayan? Gözəlim inad etmə aç qapını. Bax belə etməklə heç bir nəticə əldə edə bilməzsən..Ayan? qorxudursan məni, açmasan sındıracam qapını "
Padnusu yerə qoyaraq qapıya zərbə endirməyə hazırlaşırdı kI, Ayan qapını açaraq onun girməyini gözləməyib yenidən çarpyasına qayıdır. Anar yerdəki yeməyi götürərək içəri daxil olur. Neçə gündür qapalı şəraitdə olduğundan otaq xeyli rütubətliydi.
Ayan"Boşuna zəhmət çəkmisən, heç nə yeməyəcəm"
Anar"Yeyəcəksən balaca xanım. Ayaqda dayanmağa taqətin qalmayıb. Nə