incitdin gəl gedək.
O danışırdı amma mən onun o baxışını yaddan çıxarda bilmirdim. Evə gəldim. Səhəri necə açdığım heç yadıma gəlmir.Ancaq gözlərim ağlamağdan qızarmışdı, yalniz bir istiqamətə baxırdım və bir sözü təkrarlayıb dururdum: axı niyə mən harda səhv elədim,harda?Bu söz içimi parçalayırdı.
Üstündün bir ya da iki həftə keçmişdi.
Onun ad günündə yaşadığı evin qarşısından keçdim.
İçəridə səs-küy gəli
rdi.Dedim yəqin çox xoşbəxtdi.Belke mende artıq onun menden aldıgı real həyata qayıdım.Sonra evə gəldim dostuma zəng etdim ki, görüşək.O mənə başın sağ olsun heçnəyə fikir vermə buda keçər.Niyə dediyini bilmədim.Sonra hər şeyin necə olduğunu öyrəndim.Heç də fikirləşdiyim kimi deyilmişnun yoldaşı dostumla görüşüb ona hər şeyi danışıb.Yoldaşı dostuma : “Dostuna bildir ki, onun sevgisinə ölənə qədər toxunmadım, uzaqdan sevdim, qorudum.Hər gecə o, öz sevdiyinə xəyənatdən danışarkən , mənsə sevdiyimə baxıb əzab çəkirdim.Bunları mənə o zaman dedi ki, toy gününün səhəri kasetə baxırdıq, orda bir oğlanı ağlayan gördüyümü ama tanımadığımı dedim.O, tez baxdı ki, bəlkə o olar mənsə onun necə həyəcanla fikir verdiyini gördüm.Ondan mənimlə niyə olmaq istəmədiyini soruşanda o mənə: Sən heç seve-sevə ayrılığın nə olduğunu bilirsən dedi.Mən çox təəccübləndim və ondan mənimlə daha açıq olmağını xahiş etdim.O isə sevdiyinin ondan tez bir vaxtda müsbət cavab gözlədiyi anda mənimlə evləndiyinin səbəbini mənə dedi. Dostuna bildir ki,Sevdiyi xəstə idi.Bunu bilməsini, ona əziyyət eməsini istəmirdi.
Ona görədə ondan ayrıldı.Amma hər gün onu haqqında danışırdı.Gülüşündən, onun baxışından, hətta onunla tanışlığından.Və bu məktubu dostuna çatdır.Burda yazılanları oxusun. Bəlkə artıq ona da nifrət eləməz.”.
Hə dostum bu sözləri mənə dedi.Mənsə titrəyən əllərimlə məktubu alıb yenə öz aləmimə qapandım.Və məktubda: “Sevdiyim bu dəqiqə heç nə fikirləşmə sadəcə oxu və səni necə sevdiyimi hiss elə, Hər şeyə görə bağışla. Səndən ayrıldığımız günün səhəri xəstə olduğumu öyrəndim.Öyrənədə