ə salaraq zəng qulaqcığını taxıb Xəzərə zəng etdi. Bir neçə çağırışdan sonra: "Hardasan, Neman?! Mən artıq xəstəxanadayam!" - gələn Xəzərin səsi ilə: "Görüşəcəyimiz vaxta 35 dəqiqə var. Eşq bu olsa gərək ki həyəcandan zaman qavramını umutmusan" - Xəzərə söz vurdu.
Xəzər bezgin səslə: "Az danış, Neman. Çalış tez gəl. Gələndə ağızını-burununu qırım, elə xəstəxanadayıq həmçinin. Birdə bu fürsət nə vaxt olasıdı kiii..."- deyib, təhdid etdi.
Neman azca xırıltılı gülümsəyib: "Yaxşı...Yaxşı..." - deyərək zəngi sonlandırdı...

***

29 İL ƏVVƏL...

Fərəh qorxaraq Həşimə baxıb: "Həşim, etdiyimiz hərəkət düzdür mü səncə? Xaliq bilsə sənidə, mənidə sağ buraxmaz. Mənə görə özünü oda atma, yalvarıram" - gözündən axan yaşı arxasına dönərək gizlətdi.
Həşim qaşlarını çatıb: "Fərəh, biz ki bir-birimizi sevirik. Sevmək qəbahətdir mi?! Xaliq niyə mane olur ki ?! Sənin hislərinə və qərarlarına hörmət etməlidir!" - deyərək, əlindəki siqaretin külünü külqabıya iki dəfə çırpıb, yenidən dodaqlarına götürdü.
Fərəh başı ilə inkar edərək: "Həşim, anlamırsan. Bu Xaliqdir. Atam vəfat etdikdən sonra bütün qərarlar Xaliqə məxsusdur. Bizim birlikdə olmağımızı istəmir" -deyib, qəlbindən gələn və danışmasına əngəl olan qəhəri boğmaq üçün dodaqlarını bir-birinə basdırdı.
Həşim fikirli-fikirli bir qullab çəkib: "Fərəh...Başqa çıxışımız yox idi. Mən Xaliqdən qətiyyən qorxmuram! Hər zaman səni qoruyacam! Bundan əmin ol!" - son qullab alaraq, siqaretin kötüyünü külqabıya dayayaraq közünü söndürdü.
Fərəh Həşimin eşidəcəyi pıçıltı ilə: "Qorxuram..." - deyib, çiyinlərini çəkə-çəkə gözünün yaşını axıtdı.
Həşim ayağa qalxıb: "Fərəh, dedim axı qorxma! Mən səni hər zaman qoruyacam! Qorxma, gözəl gözlüm" - deyərək, arxadan belinə qollarını dolayıb, sarıldı.
Fərəh arxasında hiss etdiyi güvən hissi ilə kürəyini Həşimin sinəsinə dayayıb: "Mən Xaliqdən yox, Xaliqin sənə zərər verəcəyindən qorxuram" - içindən gələn hıçqırıqla davamını gətirmədi.
Həşim dərin nəfəs alıb: "Fərəh...Mənə məxsus o dəniz