gözlərinə göz yaşları, mənə məxsus gülüşlərinə, qəmzələrinə kədər hıçqırıqları yaraşmır" - deyərək, Fərəhi öz yönünə tərəf çevirdi. Fərəh gözlərini yumub acı çəkərək başını təsdiqləyən tərzdə silkələyib, dərin nəfəs aldı.
Həşim baş barmağı ilə yeni axan və nəmlilik yaradan göz yaşlarını yanaqlarından təmizləyib: "Qorxma... Təki sən məndən getmə, mən səni hər şeydən qoruyaram" - deyib, dodaqlarını saçlarına yerləşdirib, zərif bədənini öz bədəninə sıxdı. Qoxusunu içinə çəkib: "Az ağla...İndi harada olsa, nikah məmuru gələcək və nikahımız kəsiləcək...Heç bir qadın nikah günündə ağlarmı? Ona görə də bir də axıtma o içimi parçalayan göz yaşlarını... Yaxşımı?" - azca geri çəkilərək danışdı.
Fərəh gözlərini bir-iki dəfə qırparaq təsdiqləyib, nazikcə təbəssüm etdi.
Həşim Fərəhin yanaqlarını iki əli ilə qavrayıb: "Söz verirəm sənə, bütün bu əngəlləri aradan birlikdə qaldıracağıq, və səni ağ gəlinlikdə görəcəm. Sən sadəcə məndən getmə..." -deyərək, gözlərini qapayıb alınını dodaqları ilə örtdü.
Fərəh də gözlərini qapayıb, təsdiqləsə də, ancaq getdi... Sevgisini qurtarmaq üçün getdi... Nə qəlblər parçalayaraq getdi... Birdəfəlik getdi.... Və bir sevginin ilk günahsız qurbanı olaraq getdi...

****
GÜNÜMÜZ...

Miray Nemanın mesajı ilə xəstəxananın damına gələrək, arxasını daş sütunlara verib gözlərini giriş qapısına dikmişdi. Çox yüksəklikdə olduğundan külək saçlarını sovurub üzünə çırpır və geriyə ataraq yanaqlarını oxşayırdı. Yüksəklik qorxusu olmasına baxmayaraq, gözlərini nöqtə kimi görünən insanlara dikdi. Beyinindən bir anlıq buradan özünü atsa və hər şeydən xilas olma ehtimalını gətirdi. Ancaq özünə verdiyi sözləri xatırlayıb, düşüncələrinin və küləyin gətirdiyi rüzgarla bədəninə titrəmə gəldi. Gözlərini yerdən alıb, girişə doğru tuşladıqda qarşıdan gələn Neman və Xəzərlə qaşlarını çatdı. Nemanın ona yaxınlaşıb gülümsəyərək: "Miray tanış ol Xəzər. Dilaya donor olacaq şəxs" -deməsinə üz ifadəsi daha da sərtləşdi. Çənəsini sıxıb, qətiyyətlə başını