n sonra...

Hümeyrə xanım otağında o baş bu baş gedib içini çəkdi. Ayşulədən artıq günlər idi ki, xəbər yox idi. Dediklərini xatırlayıb və neçə ildi qorxma səbəblərinə görə susduğuna təəssüflənərək özünü gücsüz hiss edirdi. Belə halda da övladının birini itirmişdi və sıra Nemana da gələcəkdi...

28 İL ƏVVƏL...

Köhnə xəstəxananın qopuq divarlarına və köhnə döşəməsinə rəğmən ayaqlarını möhkəmcə basıb yoluna baxırdı. Rəngi qoparaq taxtası görünən qapını döyərək, yorğunca "Gəl" deyilən səslə, çürüməkdən xarab olmuş və cırıldayan qapını ehmalca açdı. Bağrına basdığı, xəstəxananın halına qarşı ağ çərşafa bürünən yeni doğulan körpəyə və gözləri axan Fərəhə doluxsunaraq baxdı. Çantasına dırnaqlarını batırıb qəhərli səslə: "Fərəh..." -deyərək, yaxınlaşıb, qucaqlayaraq hamiləlikdən üzünə düşən ləkəli yanağından öpdü. Geri çəkilib, körpəni qucağına alaraq: "İlahi...Maşallah...Necə də gözəldir...Gözləri sənin gözlərinə bənzəyir...Səma kimi...Dəniz kimi...Dərin.." - burununu körpənin yanaqlarına sürtüb, körpə qoxusunu aldı. Gülümsünüb Fərəhin qucağına tərəf uzadaraq: "Təbrik edirəm, canım" - dedi.
Fərəh narahatlıqla baxıb: "Xaliqgilin xəbəri olmadı ki bura gəldiyindən, Hümeyrə?" - uşağı qollarının arasına yerləşdirdi.
Hümeyrə başını tez-tez silkələyib: "Qətiyyən...Gizlin gəldim" - deyib yatağın kənarına əyləşdi.
Fərəh baxışını körpəsinə verib: "Heç kimə heç nə demə...Onsuz məni gec-tez tapacaqlar...Ona kimi körpəmin qoxusuna doymasamda heç olmaya tanış olum ..." - gözləri dolaraq yalvardı.

Hümeyrə: "Fərəh kaş Həşimdən qaçmazdın...Kaş..." - təəssüflənərək dilləndi.
Fərəh başını yelləyib: "Onun həyatını təhlükəyə ata bilməzdim. O yaşasın, mən ölsəm də olar..." - sanki ölümünün qoxusunu alırmış kimi danışdı.
Ardından: "Səndən bir şey istəyəcəm...Söz verəcəksən...Oğlumun adını Həşimin ən sevdiyi adı qoymuşam Xəzər...Hümeyrə, mənə söz ver...Nə bahasına olursa olsun Xəzərə sahib çıxacaqsan...Onu qoruyacaqsan...Sənə əmanət edirəm, oğlumu...Söz ver, yalvarıram..." -