ə peşmanlıq dolu baxışlarını Ayandan ayıra bilməzdi. Onun özündən əmin hərəkətləri və baxımlı görünüşü xeyli təəccübünə səbəb olmuşdu. Arxasından yas tutmağını gözləmirdi amma bu qədər tez toparlanacağı ağlının ucundan belə keçməmişdi.Onu unutduğunu artıq sevmədiyini hətta nifret etdiyini bildirsədə Anar buna inanmaq istəmirdi. Səlim onları tək qoymaq üçün dəhlizə tərəf addımlayır. Anar Ayanın əyləşdiyi oturacağa doğru yaxınlaşır.Ayan onu görməzdən gəlməyə çalışsada çox darıxmışdï sevdiyi adamın səsindən, ətrindən ötrü.
Anar"Yaxşı gördüm səni"
Ayan"Arxandan yas tutmağımı gözləyirrdin?"
Anar"Xeyr, əsla. Nifrət etməyə haqqında var sadəcə"
Ayan"Sadəcə nə? Bax səni görmək mənə əzab verir başa düşürsən?Uzaq dur məndən! Hə, birdə yaxınlarda əlinə boşanma haqqında bildiriş gələcək, şaşırma deyə deyirəm"
Anar"Sənə mane olmayacam amma səndən vazda keçməyəcəm"
Ayan"Sən keçsən nə olar keçməsən nə olar, mən səndən keçdim belə"
Anar"canımı incitmək üçün belə deyirsən bilirəm"
Ayan'Əsla, sadəcə hiss etdiklərimi dilə gətirirəm. Bundan sonra mənim nə ailəm nədə həyat yoldaşım var! "
Palatadan çıxan həkim onların söhbətini yarıda bölür, "Sevda xanım oyandı"
Ayan"Görə bilərəm mümkünsə? "
Həkim"Əlbəttə amma tək-tək girin"
Anar"Mən gedim Səlimə xəbər verim"
Ayan içəri keçən kimi qaçaraq Sevdanın yanında əyləşib əllərini əlinə alır. Alnına öpüş qonduraraq"çox qorxutdun bizi"deyə fısıldayïr. Sevda danışmaq istəsədə nitqi qurumuşdu sanki.
Sevda"S-sən har"
Ayan"Yorma özünü..Bağışla ki,səni evdə tək qoydum əzizim. .Yetimxanada çox dirəşdim amma keçmişə dair sənədləri tapa bilmədilər...Lakin yetimxana müdirinin yaddaşı güclüdü, 22 il bundan əvvəl yataqxadana təkcə bir 2 yaşlı uşaq olub, onunda adı Sədəf imiş..İçimdən bir səs Onun mən olduğumu deyir Sevda; mən Sədəfəm"

MÖCÜZƏLİ TALEYİM....