Səni yaşamaq məcburiyyətindəyik, sən də bizə bir az yaxşı davransan? Bir az daha məqbul olsan nə olar? Həyat səni məhv etmək istəyirəm bəzən, sənə ola bildiyincə zərər vermək istəyirəm. Amma bir baxıram ki; əslində zərəri özümə verirəm. Bu qədər namərdsən bəzən…

Qarşımda bir siluetin belə yox, küfrlər edəcək, yumruqlar vuracaq, zərər verib bir parça qisasımın alınmasına iştirak edəcək bir siluetin belə yox…

Həyat sən nə mənəm bir şeysən, istədiklərini edirəm, qoyduğun bütün qaydalara riayət edirəm və bu səfər yaxşı davranacaq deyirəm amma yenə bəyənmirsən etdiklərimi. Etdiklərimin daha çoxunu istəyirsən hər daim…

Səni yaşamaq istəmirəm amma o zaman da gücüm çatmır səni buraxmağa… O biri həyat məni sahiblənsin, gedincə məni yaxşı qarşılasın, mənə sənin vermədiyin dəyəri versin deyə səni hər şeyə baxmayaraq buraxa bilmirəm. Buraxmaq çox asan əslində, amma gözə götürməkdir buraxmaq… Səni buraxmağı deyil o biri həyatı da sənin kimi yaşamağı gözə ala bilmirəm …

Həyata gözəl görünüm deyə çalışıram, çalışıram amma yenə çirkinlik edirsən həyat. Gözəl şeyləri təqdim etmirsən mənə gözlədiyim zaman gözəllikləri. Mən sənin olmadıq zamanda, işə yaramayacaq anda etdiyin sürprizləri istəmirəm həyat… İstəmirəm zamanında vermədiyin, çox gördüyün xoşbəxtlikləri, gözəllikləri istəmirəm həyat.

Üsyan edirsən deyib üstə çıxmağa iş, üsyan etmirəm mən, etsəydim tərk edərdim onsuz da dərhal səni, o biri həyata yelkən açmışdım indi. Onsuz da gedəcəyik hamımız, səssiz gəmilər gözləməkdə ola limana. Amma mənimkisi üsyan sayılmaz, bir az daha dözürəm sənə… Cavab verməyəcəyini bilərək, cavab verə bilməyəcəyini, cəsarətinin olmadığını bilərək sənə bu məktubu yazıram.

İzah etmək istədiyin şeyi anlayıram sanki, deyirsən ki; “Mən həm cənnətinizim həm cəhənnəminiz, ikisini də daddırıram… İkisindən də dadın ki, hazırlıqlı olun.” deyirsən. Deyirsən amma bizi sınamaq üçün müqayisə etdiyin maneələri, çətinlikləri aşdıqca daha çoxunu çıxardırsan qarşımıza… Sənin üçün imtahan demişlər