də təşvişə düşdü. Məmməd: “Bir şey olmaz, əvvəllər də belə şeylər olmuşdu. Bir az parça və su gətir, temperaturunu düşürək”, - dedi. Bütün gecə, beləcə, çalışdılar, amma Abdullahın temperaturunu salmaq mümkün olmadı, gözlərinin altı da qaralmışdı. Məmməd həkim çağırmaq üçün evdən çıxdı, həkim isə qəsəbədə yaşayırdı. Qəsəbə ilə kənd arasında 3 saatlıq yol var idi. 6 saat sonra Məmməd həkimlə birlikdə evə qayıtdı. Həkim Abdullahı müayinə etdi, uşağın vəziyyəti yaxşı deyildi. Anası həkimin üzündəki ifadədən oğlunun vəziyyətinin ciddi olduğunu anlamışdı. “Doktor bəy, nə olar, söyləyin ki, oğlum sağalacaq”, - dedi. Həkim cavab vermədən Məmmədi də çağırıb otaqdan çıxdı. Artıq gec olduğunu, uşağın bir neçə saatlıq ömrü qaldığını atasına dedi. Məmməd də otağa qayıtdı. Xanımının ağlamaqdan gözləri qan çanağına dönmüşdü. Məmməd uşağının yatağının başında diz çökərək, onun saçlarını oxşayırdı. Çox kövrəlmişdi, artıq göz yaşlarını da saxlaya bilmirdi. Bir yandan ağlayır, bir yandan da belə deyirdi: “Canım oğlum, inşallah, cənnətdə görüşəcəyik, səndən doymadım, amma olsun, səni bizə bir hədiyyə olaraq Rəbbimiz vermişdi, verən də O, alan da O. Onun əmrinə qarşı çıxa bilmərik, Ona minlərcə şükür olsun”. Artıq Abdullah son nəfəsini vermişdi. Bu arada Cənabi-Haqq ilə ölüm mələyi Əzrayıl arasında belə bir söhbət oldu:
- Bəndənin ciyərparasını əlindən aldınız, o, bu vəziyyəti necə qarşıladı, nə söylədi?
- Yarəbb, səbir etdi, Sənə şükürlər etdi.
- Bu bəndən üçün cənnətdə bir köşk qurun, adını da “Şükür köşkü” qoyun.
Bəli, hər bir vəziyyətdə Allaha şükür etmək və səbirli olmaq sonda cənnəti qazanmağa səbəb olur. Başımıza bir bəla gəldiyi zaman bir anlıq əsəblə Allaha qarşı üsyan etmək doğru deyildir. Bu əsəblə insanın özünü rahatlaşdırmağa çalışması özünü aldanışdır. Bu cür üsyanla rahatlığa qovuşmaq mümkün olmadığı kimi, cənnəti itirmək təhlükəsi də