Ailədə gözəl tərbiyə almış Məmməd əxlaqlı, dürüst, dindar bir gənc idi. Ən çox sevdiyi insan ata nənəsi idi. Ondan xeyli dini məlumatlar almışdı. Ən çox da nənəsindən aldığı şükür tövsiyəsi onu çox həyəcanlandırmışdı. Nənəsi ona tez-tez: “Övladım, biz çox zəif insanlarıq, ehtiyacımız da çoxdur, Rəbbimizin lütfü isə çox genişdir. Bizə saysız nemətlər vermişdir. Ona nə qədər şükür etsək də, yenə azdır. Ona görə də ömrün boyu, son nəfəsinə qədər şükür içində yaşa. Allahın lütfü də, qəzəbi də xoşdur. Ondan nə gəlirsə-gəlsin, hər zaman şükür et”, - deyirdi. Məmməd də bu sözləri qulağında sırğa etmişdi, həmişə Rəbbinə şükür edirdi. Artıq Məmmədin evlənmək vaxtı çatmışdı, valideynlərinin tövsiyəsi ilə halal süd əmmiş, özü kimi dindar bir qızla evləndi. Ona görə də Rəbbinə çox şükür etdi. İki rükət şükür namazı da qıldı. Məmməd xanımı ilə xoşbəxt bir həyat yaşayırdı, bir-birinə qarşı çox səmimi idilər. Bu xoşbəxtliyi dəfələrlə artıra biləcək bir müjdə lazım idi, o da çox gecikmədi, Məmməd ata olacaqdı. O qədər çox sevindi ki, dərhal dəstəmaz aldı, şükür səcdəsi etdi və Rəbbinə belə bir dua etdi: “Allahım, heç layiq olmadığım halda mənə çox lütf edirsən. Sənə kainatdakı zərrələrin sayı qədər həmd-səna olsun. Dünyaya gələcək yavrumuzu tərbiyəli, Sənin rizandan bir an da olsun, ayrılmayan bir övlad elə”.
Doqquz ay sonra Məmmədin bir oğlu dünyaya gəldi. Xanımı ilə məsləhətləşərək adını Abdullah qoydu. Abdullah doğulduqdan sonra bu evdə hər şey dəyişmişdi, hər şey gözəlləşmişdi. Valideynlər həyatlarını Abdullaha görə qurmuşdular. Onunla oturub, onunla dururdular. Üç il sonra artıq Abdullah danışa bilirdi, evdə müxtəlif dəcəlliklər edir, şirin dili ilə ata-anasını güldürürdü. Atası namaz qılarkən o da gəlib yanında dayanıb, onunla bərabər namaz qılırdı, axşamlar Məmməd evdə ucadan kitab oxuyar, Abdalluhla anası da ona qulaq asardılar. Məmməd və ailəsi, beləcə, xoşbəxt bir həyat sürərkən bir gecə gözlənilmədən Abdullahın temperaturu qalxdı. Anası ana qayğıkeşliyi ilə bir qədər