Bu gün daha qəmgin durmuşdu yuxudan. Bu gün deyəcəydi. Ağır olsada deyəcəydi. Ayrılmaq qərarını... Amma çox qorxurdu. Onunla yaşadığıda gözəl günlər... Onun gözləri... Onlarsız yaşaya bilməzdi amma artıq onunla da yaşaya bilmirdi. Tez yataqdan qalxıb ona zəng vurdu. Həmişəki yerə gəlməsini istədi. Ürəyi çox sıxılırdı.
Yenə də birinci gəlmişdi. Bir neçə dəqiqədən sonra Aysel də burda idi. Aysel "onun" gözlərindən söhbətin ağır olacağını hiss etdi. Artıq yarım saat idi ki, ikisidə sükut içində coşqun dənizin "hayqırtı"sını dinləyirdilər. Sanki dəniz onları başlarına gələcək faciədən xəbərdar etəyə çalışırdı. Qız ölü sükutu pozaraq "mən üşüyürəm. Hələ çox heykəl kimi burda duracayıq?!" dedi. Onlar bir kafeyə gələrək oturdular. Aysel səbirsiz halda "mənə nəsə vacib bir söz deyəcəksən?" dedi. Oğlan qızın gözlərinin içinə baxaraq"hə. Çox vacib bir söz deyəcəm. Yadındadı mən 3 gün bundaq qabaq sənə zəng eləmişdim. Sənə gözəl bir şeir yazmışdım onu oxumaq üçün. Amma sən " heç yeridi şeirin! Sənin başqa işin yoxdu! Get dərs oxu imtahanlara az qalıb!!!" demişdin. Yadındadı?
-Hə yadımdadı! İndi bunları niyə yada salırsan?
-Hə Aysel mən o gün sənə... Sən başa düşmürsən... Sənin üçün hər şey oxumaq, özünə gözəl bir kariyera qurmaq mənnən bəlkədə ailəndən daha da vacibdi! Bəlkə düz demirəm?!-Axı bu ... Sənin axı lap əvvəldən mənim bu xasiyyətimi bilirdin!
-Elə əvvəldən biz böyük bir səhv etmişik! Sənlə mən ağla qara kimiyik. Sən bu neçə ildə bircə dəfə də mənə səhər "səni sevirəm" deyə balaca bir sms belə yazmamısan!!! Yadındadı mən bərk xəstələnmişdim. Mənim qrup yoldaşlarım və sən bizə gəldin. Onda mənim bir dostum mənə "kefdəsənee Aysel sənə baxar 2 günə turp kimi olarsan" dedi. Sən onda əsəbləşdin. Mənə göz süzdürüb "mən xəstə baxıcısı deyiləm!" dedin.
-Axı mən... Sən niyə bu söhbətləri yada salırsane! Bilirsənki, belə məsələrdə xasiyyətim pisdi.
- Biz bir-birimizə antonimik! Biz... Ayrılmalıyıq!...
-Axı niyə? Yoxsa arada qız..
-Yox! Belə bir şey yoxdu çətinki