Çox yoruldum Ana...İsyanım nə Yaradana, nədə başqa birinə. İsyanım özümə, qədərimə Ana. Çox yoruldum Ana, kaşki doğurmasaydın Ana, kaşki...O ki bir söz var deyirlər "Uşağın talehidə Ana'sına oxşuyar" mən bu talehi sevmədim Ana...Sənidə mi mənim kimi üzdülər?! Sənidə mi ağlatdılar, sənidə mi yordular?! Hər zaman içimə atıram, danışsam anlamırlar. Sən həmişə ondan mı susqunsan Ana? Artıq susma, danış mənimlə. Mən səni anlayaram bəlkədə. Yox, yox yorma özüvü, diyəsən dinləyəcək gücüm yox Ana...Ürək yorğun olunca tək kəlimə belə ağır gəlir bədənə. Bu həyatın düzəni harda?! Ədalət istəyirəm! Yaxşılar ağlamalı, pislər xoşbəxt olmalı. Yada yaxşılar xoşbəxt olmalı, pislər yox olmalı! Doğru olanı hansı idi Ana? Ədalət istəyirəm! Ədalət harda?! Sən həmişə deyərdinki "Sən doğru ol, qoy pis sansınlar. Sən yaxşı olda, burax onlar etdiklərindən utansınlar." Utanmırlar Anam...Utanmırlar. Yadında yazmışdım bir gün "Mən insanlara yara olmadım heç, həmişə məlhəm oldum açılmış yaralarına." Düşərkən əllərindən tutmaqdan qorxmadım heç onlarla düşərəm deyə. Ama insanlar çox acımasızdı Ana. Ədalət istəyirəm! Ədalət hardadır?! Bu səhər ilk dəfə ümidsiz başladım günə. Həyatında heç üsyan etməyən məni belə üyan elətdirdilər Ana. Üsyanım nə Yaradana, nə də başqa birinə. Üsyanım doğulduğum günə, üsyanım talehimə Ana...