Bəzi kəlmə və cümlələr Qurani-kərimdə çox təkrar edilmişdir. Belə ki, həmin kəlmə və cümlələr həmin məxsus quruluşu ilə dillər əzbəri olmuşdur. Qurani-kərimdə çox təkrar edilmiş həmin kəlmə və ifadələrdən biri də “iman və saleh əməl”dir ki, Quranda “iman gətirənlər və saleh əməllər edənlər” formasında işlədilmişdir. Buradan belə məlum olur ki, bu müqəddəs səma kitabı bəşəriyyətin xoşbəxtliyini bu iki şeydən, yəni iman və saleh əməldən çox asılı bilir. Əlbəttə, həmişə imandan söz açan Qurani-kərim hər imanı nəzərdə tutmur. Quranın “iman”da məqsədi Allahın müqəddəs zatına imandır. Ona imanın olması aləmin bütün həqiqətlərinə iman deməkdir. Burada bəzi izahların veril­məsinə ehtiyac var.

Əvvəla, şübhəsiz, bəşəriyyətin həyatının əsaslarından biri onun imana malik olması, bir əsasa söykənməsi, bir şeyi həqiqət sayması və onun qarşısında təslim olmasıdır. Ìnsanın ən pis vəziyyəti onun heç nəyə iman gətirməməsi, bir həqiqətin qarşısında təslim olmaması, pərişan və qatmaqarışıq fikir və hisslərə malik olub, bütün dünyanı da öz fikir və hissləri kimi qatmaqarışıq, nizam-intizamsız və hesabsız fərz etməsidir. Ìkincisi, yaxşı olar ki, insanın iman gətirməli olduğu şey insanın onun qarşısında özünü kiçiltməsinə, yolunda fədakarlıq və canfəşanlıq göstərməsinə layiq, müqəddəs və ali şey olsun. Başqa sözlə desək, yaxşı olar ki, insan bu dünyada əqidə və məsləkə malik olsun və həmişə həmin əqidə və məsləkə tabe olsun, saxtakar və tərəddüdlü olmasın. Lakin hər əqidə və məslək də müqəddəsliyə, fədakarlığa layiq deyil. Əqidə və məsləklərin çoxu mən­fəətpərəstlik və eqoistlik həddini aşmır. Təbii ki, əsas və kökü eqoistlik olan, eyş-işrətə əsaslanan əqidə insanın özünü onun yolunda fəda etməsinə layiq deyil. Bu qəbildən olan əqidə və məsləklər yolunda fəda olmaq heç bir məntiqlə düz gəlmir və ağıl, düşüncəyə ziddir. Yolunda cihad etməyə və fəda olmağa o əqidə və məslək layiqdir ki, o, insanların maddi mənafeyindən yüksəkdə dayansın. Üçüncüsü, insan gərək meyil, etiqad və imanını o