Nənəmin bir zamanlar mənə dediyi bu sözləri yadıma salanda utanıram: "Heç namazı da gecikdirərlər?" Nənəmin yaşı yetmişi adlasa da, azan səsini eşidən kimi dərhal yerindən qalxar, dərhal dəstəmazını alar və namazını qılardı. Ancaq mən hələ də nəfsimə qalib gələ bilmirdim. Hər zaman namaza gec qalxar, ya da vaxtında qılmazdım. Bu səbəbdən namazı tez-tələsik qılmalı olurdum. Hər gün bu vəziyyətlə qarşılaşırdım.

Günlərin bir günü yerimdən qalxdım. Saata baxdım. Şam namazını yenə də gecikdirmişdim. İsha azanının verilməsinə isə hələ 15 dəqiqə qalmışdır. Peşman bir şəkildə: "Yenə də namazı gecikdirdim", - deyə öz-özümə gileyləndim. Tez bir zamanda dəstəmazımı aldım, tələsik otağıma daxil olub məcburən tələsik şəkildə namazımı qıldım. Namazdan sonra dua edərkən nənəm yadıma düşdü. "Məni yenə belə görsəydi, əsəbləşərdi", - deyə peşmançılıq hissi keçirirdim. Bir dəfə dərsdən gəlib yenə də eyni tərzdə namazımı qıldım. Həmin gün çox yorulmuşdum. Namazı bitirdikdən sonra dualarımı edib, bir az fikrə daldım. Fikrə dala-dala necə yuxuya getdiyimi belə hiss etməmişdim. Gördüyüm yuxunu yadıma salanda, indi də gözlərim yaşarır, etdiyim səhvləri düzəltmək üçün hədər verdiyim günlərin geri qayıtması üçün Rəbbimə dua edirəm. Yuxuda qiyamət qopmuşdu. Bütün insanlar məhşər ayağına yollanmışdırlar. Hər tərəf insanlarla dolu idi. Kimi yerindəcə donub qalmış, kimi də dəhşətlə ətrafına nəzər salırdı. Bəziləir sağa-sola qaçır, bəzi insanlar isə diz çökmüş və əlləri başlarının arasında nəyi isə gözləyirdilər. Sanki ürəyim yerindən çıxacaqmış kimi təlaşdan döyünürdü. Həyatda ikən qiyamət, sorğu-sual və hesab tərəzisi haqda çox şey eşitmişdim. Ancaq həmin günün bu qədər qorxunc və dəhşətli olacağını düşünməmişdim. Sorğu-sual davam edirdi. Bu an adımı çəkdilər. Qorxu və həyəcanla sağıma-soluma baxdım. Həmin izdiham sanki yarılmış, qarşımda geniş bir yol açılmışdı. Bu zaman iki nəfər qollarımın arasına girdi. Məni o izdiham arasında harasa aparırdılar. Məni bir yerə gətirdilər. Bu zaman