ƏBƏDİ MƏNİMSƏN!...
Bir neçə saat idi ki, oğlan özünə yer tapa bilmirdi. Artıq bir neçə saat idi ki, sevdiyi qızdan xəbər tuta bilmirdi. Telefonuna zəng çatmırdı. Hər dəfə telefonu ümidlə əlinə alırdı oğlan. Hər dəfəsində də közərən ümidlərinə su çilənirdi. Nigarançılığı böyüyürdü. Artıq səbri qalmamışdı. Cəsarətini toplayıb qızgilə getdi. Nə biləydi ki,ürəyini qurban verməyə gedir... Nə biləydi ki, içində bəsləyib böyütdüyü "arzu"çiçəklərini kökündən qoparmağa gedir...
Eşitdikləri öldürdü oğlanı. Indi ancaq nəfəs alan ölü idi o. Gözüyaşlı bacısı qızın qaçırıldığını söylədi: "Düşünmə ki,o sevginizə dönük çıxıb. Yox! Əsla!..Bunu anam etdi. Odur günahkar! "Ana"deməyə dilim də gəlmir. Hansı ana öz qızını uçuruma atar?..Hansı ana öz əlləri ilə qızının xoşbəxtlik dünyasını dağıdar?.. Necə baxacaq onun gözlərinə? Necə bəraət qazandıracaq özünə?.. Bilmirəm..."
Qapını bağladı. Bu qapı həmişəlik bağlandı oğlanın üzünə...İllərlə qurduğu gələcək,hər şey dağıldı... Nə etsin? Hara getsin? Yolun ortasında donub qalmışdı.Yaşları idi bircə həmdəmi...
Deyirlər zaman ən dərin yaraları sağaldır. Amma bu heç də belə deyil. Zaman sadəcə olaraq yaraların üstünü örtür. Altda isə yenə həmin yara,yenə həmin ağrılar ilk gündə olduğu kimi qalır...Oğlan hələ də qızın ona yadigar buraxdığı acılı-şirinli xatirələrlə yaşayırdı. Xəyalında hələ də onun idi o qız. Hər gecə öz xəyali gözəli ilə görüşür,şirin gülüşünə,vurğunu olduğu gözlərinə doyunca baxırdı,saçlarını oxşayırdı...Atdığı hər addımda o var idi. Artıq tək keçirdi bir vaxtlar əl-ələ keçdikləri o küçələrdən. Zaman keçirdi,ağrılarsa yox...
Günlərin birində qızı gördü təsadüfən...Tək deyildi. Qucağında gülüzlü körpə vardı. Necə də gözəl görünürdü körpəsi ilə. Bir-birinə həsrət qalan gözlər bahar buludu kimi doldular.5-10 addım ayırırdı onları. Yox! Təkcə bu məsafə deyil! Anasına şirin baxışlarla baxan o məsum körpə...o ayırırdı onları. Gözlər danışırdı uzaqdan uzağa..."Mən heç unutmadım səni...Həmişə qəlbimdəsən,ürək