edir. Kəpənək son bir səylə «səni çox sevirəm» deyir. Çobanyastığı kədər içində ikən eşitmiş olduğu bu etiraf qarşısında sanki birdən donar qalar yalnız dodaqlarından «mən də» sözü zorla çıxır. Kəpənəyin ardından gözü yaşlı bir şəkildə baxarkən «məni sevirmiş! Bilsəydim kaş ki… Məndə daha əvvəl söyləyə bilsəydim kaş ki…» deyərək gözyaşlarını ürəyinə axıdır.
Bu kədər çobanyastığının həyata istəyini yox edir, ləçəkləri saralıb solmağa bir-bir düşməyə başlayır. Hər yarpaq enişində içindən «məni sevirmiş» deyir. O gündən bu günə aşiqlər sevildiklərindən əmin olmaq üçün çobanyastığının yarpaqlarını qoparırlar sevir… sevmir, sevir… sevmir