Kaliforniya Universitetinin nevroloq və psixiatriya professoru Cefri M. Şvartz (Jeffrey M. Swarts) beyində qırmızı rəngin necə qavranıldığını, gözəl musiqi parçasının bifşteks yeməkdən tamam fərqli şəkildə hiss edildiyini və nə üçün ən dəqiq detallara malik olan MR-ların (maqnetik rezonans) qavrama mexanizmi haqqında heç bir dəlil vermədiyini araşdırmış və bu sualı vermişdir:

… niyə beyin mexanizmləri üzərində işləmək, hətta molekulyar səviyyədə tədqiqatlar belə bu suallara heç cür cavab tapa bilmir?

Bu sualın cavabı belədir: çünki sözügedən qavrama mexanizminin cavabı beyində deyil. Bu mexanizm ilə bağlı suallara insan hüceyrələrini və neyronları tədqiq edərək, molekulyar səviyyədə araşdırmalar apararaq cavab vermək mümkün deyil. Çünki insana xarici aləmi qavradan şey insanın beyninin içində deyil. Bu, beynin, neyronların, hüceyrələrin, elektrik siqnallarının fövqündə duran bir şeydir. Bu, Uca Allah’ın insana bəxş etdiyi ruhdur.

Allah bir ayəsində belə buyurur:

Sonra onu düzəldib insan şəklinə saldı və ona öz ruhundan üfürdü. O sizə göz, qulaq və ürək verdi. Siz nə az şükür edirsiniz! (Səcdə surəsi, 9)

Qavrayanın ruh olduğunu, maddədən asılı olmadığını anlamayan şəxslər böyük səhvə yol verirlər. Onlar gördükləri görüntülərin beyində bir ekranda mövcud olduğu kimi bir ehtimalla qarşı-qarşıya qalırlar. Əslində isə insanın beynində xarici aləmin mövcud olduğu bir ekran olduğunu düşündükdə o ekranı izləyən kiçik bir insanın da varlığını istər-istəməz qəbul etməliyik. Onun beynindəki ekranı da izləyən başqa kiçik adam olmalıdır və bu silsilə bu şəkildə davam etməlidir. Ancaq insanın beynində bir ekran və orada hadisələri seyr edən başqa kiçik adam yoxdur. İnsanın beyni qapqaranlıqdır, səssizdir. Orada zülalların əmələ gətirdiyi neyronlar və irəli-geri hərəkət edən elektrik siqnallarından başqa bir şey yoxdur. Bu elektrik siqnallarının bir ət parçasının içində bir çiçəyi görməsi, onu qoxulaması, ona toxunması, ondan zövq alması, uzaqda hərəkət edən