verirsən. Bu axşam qonşunla birlikdə şam et, sonra qayıdıb nəticəsini mənə xəbər ver. Sən gələnə kimi gözləyəcəyəm, yeməyə əl vurmayacağam”.

Amuli pulu və xörəyi götürüb qonşusunun evinə yollanır. Pulu verib tapşırır ki, dükana borcunu ödəsin. Sinini süfrəyə qoyur, birlikdə yeməyə başlayırlar. Ev sahibi Amulinin gətirdiyi xörəyə baxıb soruşur: “Mənə düzünü de, bu xörəyi sən hazırlamısan, yoxsa başqa adam sənə verib tapşırıb ki, öz adından mənə təqdim edəsən?”. Amuli həqiqəti boynuna alır, amma maraq içində qalır ki, qonşusu bunu haradan bilib? Qonşu deyir: “Bu, ərəb xörəyi deyil. Inanmıram ki, sən və ya ailə üzvlərin bu xörəyi bişirə biləsiniz. Bu, iranlıların xörəyidir”. (Seyyid Bəhrül-ülumun özü və ailə üzvləri əslən iranlı idilər, ona görə də milli mətbəxə aid xörəklərə üstünlük verirdilər).

Maraqlıdır ki, Amulinin qonşusu dükana borclu olduğunu və oradan nisyə ərzaq aldığını heç kimə deməyibmiş. Seyyid Bəhrül-ülumun göndərdiyi pulun məbləği də düz onun borcu qədər