hekaye facebook.

Bölüm 1.
Fikir vermisinizmi,insanlar payızda necə hüznlü olur? Payızı çox sevirəm. Ona görə yox ki,bu fəsildə doğulmuşam. Səssizliyinə,yağışına görə sevirəm bu fəsili. Adım Nildir.Hələki məktəbliyəm 17 yaşım var. Özümə aid çox axmaq xasiyyətlərim var. Məni tanısaz çox sevərsiz,çünki necə olduğunuzdan asılı olmuyaraq mən bütün insanları sevirəm. Fikrimcə,bütün insanlar yaxşıdır. Ən pis olanlarda belə yaxşı nəsə var. Mənim üçün həyat çox gözəldi. Böyüdükcə daha çox dərk edirəm hər şeyi. Düşünürəm ki,həmin vaxtlar hiss eləməsəm də iztirabları günlərim olub. Mən melanxolik insanam. Nə qədər şən və ünsiyyətcil olsam da həmişə içimdə bir boşluq olub. Bəlkə də ona görədir ki çox tanışım var,tək qalmaqdan qorxuram. Tək qalanda istəmədiyim bütün xatirələrim yadıma düşür. Tək olanda hüznlü oluram.
Öz-özümə danışmaq həmişəki adətimdir. Yerimdən qalxıb həyətə çıxdım. Yağış çiskinləyirdi. Bu gün dərsə getməyə heç həvəsim yox idi. Hazırlaşıb dərsə getdim. Həmişəki şeylər məni çox sıxırdı. Mən 9 illik məktəbi bitirib bu məktəbə yeni gəlmişdim. Yeni uşaqlara alışa bilmirdim. Məni istər-istəməz çox incidirdilər. Yerimdə əyləşib yenə ətrafa baxdım. Bu nə xasiyyətdi bilmirəm,amma harda oluramsa olum ətafa baxmağı çox sevirdim. Hər şey öz axarı ilə davam edirdi. O vaxta qədər ki,mən yenə Rəşadı gördüm. Bu oğlanda nə var idi bilmirəm ama məni özünə çox çəkirdi. Onu yaxından tanımırdım. Bəlkə də ondan xoşum gəlməyimin səbəbi sadəcə onu istədiyim biri kimi canlandırmağım idi. Özümü sevməyə hazır etmirdim. Tez-tez özümü "nolar onu sevməyim"deyə dua edərkən tapırdım. Bu hislərə ad verə bilmirdim. Həmişə içimdə bir hiss olub uşaqlıqdan:mənim həyatımda nəsə böyük faciə olacaq deyə. Ailəmi çox sevirdim,həmişə sevildiyimi hiss etmişəm. Düşünürdüm ki,bu onlarla bağlı ola bilməz. Bəs məni incidən,əzabdan canımı alan faciə nə olacaqdı?Biz sadə ailə idik,imkanımız da orta idi. Ona görə ətrafımda tanışım çox olsa da,dostum az olub.Heç vaxt hər şeyi danışa biləcəyim biri