tamamilə xoşbəxt ola biləcəkdim? Hərdən bir duyğu yaranır xoşbəxtliklə bədbəxtlik arasında qalmış hiss edir özünü insan. Ah,bu ən əsəbpozucu hisdir. Rəşadı özümə yaxın buraxa bilməzdim,ona layiq deyildim. Mən yazıq,zəif,aciz və lazımsız bir insan idim. Kiməsə sevgim lazım deyildi..
Dərsdən evə qayıdırdım. Həmişəki kimi fikirli idim,düşünmədən içim-içimi yemədən dayana bilmirdim. Özümə niyə bu qədər əzab verdiyimi başa düşmürdüm. Özümü cəzalandırırdım yəqin,çünki içimdə heç vaxt məni tərk etməyən günahkarlıq duyğusu var idi.
R:Nil,Nil!
Arxaya çevirləndə inana bilmədim,bu ki Rəşad idi! Çox təəcüblənsəm də bunu ona hiss elətdirmədim. Heç dəyişməmişdi. O "super yaraşıqlı" biri deyildi,ama onda türk igidlərinə xas bir üz var idi. Mərdlik nişanəsi idi,sənin üçün çox rahat və xoşbəxt ailə düzəldə bilərdi. Hündür,qaraşın oğlan idi və həmişə üzündə xəfif saqqalı olardı.
N:Rəşad salam!
R:Nil,salam,necəsən, səni gördüyümə çox sevindim.
Cəsarətli danışığı mənu təəcübləndirmişdi,biz heç məktəb illərində belə yaxn olmamışdıq.
N:Yaxşıyam,bəs sən?
Görəsən burada nə gəzirdi?
R:Bura Hüseyngilə(Nilin digər sinif yoldaşı) gəlmişdim. Nil,universetdə səni tez-tez görürəm. Bir gün çay içək
Sağollaşıb getdi. Mən isə hələdə eşitdiklərimin şokunda ayıla bilməmişdim. Bu oğlan nə vaxt bu qədər cəsarətli olmuşdu? Məncə o həmişə çox utancaq oğlan idi.
Onu gördüyümdən 4 gün keçmişdi. Universetdə gözüm hər yerdə onu gəzirdi. Özümlə mübarizə aparırdım,mən bu insanı sevməyə layiq deyildim,amma onu görəndə ürəyim elə sürətlə döyünürdü ki. Heç kəsə qarşı belə olmamışdım.
Bu düşüncələrlə satıcıya yaxınlaşıb çay istəyəcəkdim ki,Rəşadı bir qızla gördüm. Kifayət qədər səmimi bir görüş idi,məncə. İlahi,inana bilmirəm! Nə vaxtdan söhbət edən 2cütlüyə sevgili gözü ilə baxırdım?! Bu cahilliyimə səbəbsiz gülsəm də qısqandığımı hiss edirdim. Qızın üzünü görəndə bir anlıq dayandım,bu mənim qrup yoldaşım Aysel idi.Aysel çox tərbiyəli və ağılı qız idi.
Gözümü onlara dikdiyimi unutmuşdum,birdən