edirdim.
R:Nil,sənə nolub axı?Çox narahat görünürsən.
Diqqətlə gözlərinə baxdım. Hiss elədiyim şey çox bərbad idi.
N:Rəşad,səs-küy başıma düşdü ona görə beləyəm.
"Hər şey yaxşıdır" baxışını ona zillədim. O da məmnunluqla gülümsədi.
Bir az sonra artıq evə getməyə hazırlaşırdım. Məni qapıdan Hüseyn əvəzinə Rəşad yola saldı,atam da harda olsa çatardı. Əlimi tutdu yenə.Qaranlıq olduğu üçün şükür elədim. Biləyimdən məni özünə çəkib mənə balaca öpüş hədiyyə etdi. Heç bir şey hiss etmədən maşının səsinə sevinib ora qaçdım. Heç bir şey deməyinə icazə vermədən getmişdim.
Otağıma girən kimi yatağımda oturdum. Başımı iki əlim arasına aldım və bir az əvvəl yemək yeyərkən hiss elədiyim o şey..Hönkürtü ilə ağlamağa başladım. Yenə?!Məni uzun müddətdir tərk etmiş o boşluq,o hüzn yenə geri qayıtmışdı və o qədər zibil bir vəziyyət idi ki. Paltarımı dəyişmədən elə vəziyyətdə yuxulamışdım.
Gecə saat neçə idi bilmirəm,amma yuxuda olmağıma rəğmən otaqda kimisə hiss elədim. Oyanmaa istəsəm də oyana bilmirdim və yenə kabus görürdüm:kimsə məni qaranlıq otağa salmışdı və anamla atamın dava səsi bütün otağa hakim olmuşdu. Nəhayət tər içində ayıldım və dəli kimi ətrafa baxdım. Heç kəs və heç bir səs yox idi. Nəsə dəyişiklik hiss edirdim otağda ama bilmirəm nə. Bu fikirlə başımı yormadan paltarımı dəyişib yatdım.
Səhər məni anam öpərək oyatmışdı. Günəşin şəfəqləri kimi dolmuşdu otağıma sevgisi. Bu gün bazar idi və həmişəkindən fərqli olaraq atamla bizlə səhər yeməyi yeyirdi. Atam həmişə səhər tezdən evdən çıxıb işə gedərdi və biz sadəcə həftəsonları birlikdə səhər yeməyi yeyərdik. Yeməkdən sonra otağıma keçdim və yatağımla yanbayan olan kiçik stolun üstündə boyunbağımı gördüm. Qəribədir,dünən onu qabına qoyduğumu düşünürdüm. Həmdəki qab da burda idi,necə belə məsuliyyətsiz ola bilmişdim,axı o boyunbağı mənim üçün çox dəyərli idi..Qabı açıb boyunbağını yerinə qoymaq istəyirdim ki,gördüyümdən çox təəcübləndim:qabda bir-birinə bağlı qandallar var idi.
(Real)

Bu nə idi belə?